T ROODE PAARD

De katten      De honden     Beestenboel      Verbouwingen     Links          Contact

Tinkerstal ’t Roode Paard

De stal was genoemd naar Uffington, de rode ruin, geboren in 1996. In tegenstelling tot de meeste Tinkers is hij niet bont, maar heeft hij wel vier hoge witte benen, witte vlekken op zijn buik en onder zijn hoofd en een brede bles. De andere ruin is Miles genoemd omdat er zover voor hem moesten worden gereisd. Geen meter verder dan voor Uffington, but that's not the point.. Hij is een jaar jonger, is zwart maar heeft verder dezelfde tekeningen als Uffington. Beide zijn stekelharig, wat betekent dat ze veel witte haren hebben in hun gekleurde vacht, staart en manen. En dat worden er elk  jaar meer. Dat ze geen van beide bont zijn is eigenlijk puur toeval. De derde keer is het wel gelukt: Lowlands is een bruinbonte (ook wel ‘driekleur’ genoemd) dame, geboren op 15 april 2001. Lowlands kreeg haar naam omdat ik een echte Engelse naam wilde voor haar, net als voor de andere twee. En aangezien zij hier in de lage landen is geboren en de beide andere overzee....

Uffington was al bereden toen hij werd gekocht en bosritten met hem maken is dan ook heel snel gebeurd. Zo kwam ook al bijna net zo snel de behoefte er een tweede bij te hebben en dat werd dus Miles. Miles was zo groen als gras toen ik hem kreeg en bovendien zat er duidelijk heel wat minder koudbloed in dan in Uffington; vermoedelijk zit er draversbloed in, wat ook te zien is aan zijn bewegingen. Ik had nog nooit een paard zadelmak gemaakt, maar met een beetje hulp, veel geduld en (menselijk) angstzweet lukte dat en is hij nu een betrouwbaar, verkeersmak paard dat het liefst zo hard mogelijk galoppeert over kronkelige, glooiende en smalle bospaadjes. En dan bij voorkeur rakelings langs de bomen heen en onder laag hangende takken door, heb ik al vaak ervaren... tot ik me realiseerde dat hij dat niet doet als ik niet van tevoren al bang ben dat dat zou gebeuren: Miles pikt mijn zenuwen op en reageert erop door harder te gaan lopen of juist uit te wijken voor iets dat voor hem nog onzichtbaar is. Uffington is daarin heel anders, hij is nogal zwaar en veel rustiger van aard. Bovendien valt galopperen voor hem niet mee, omdat hij de bouw van een ploegpaard heeft. Vaak kwam dan ook vaak de vraag of het misschien een Belg is. Sommige mensen weten zelfs zeker dat zowel Miles als Uffington geen Tinkers zijn, vanwege de opvallende kleur en grove bouw van Uffington, en de fijne bouw van Miles. En daarbij, ze zijn niet bont, dus nee, dat zijn geen Tinkers, aldus de “kenners”. Maar, zowel Uffington als Miles hebben een tweede premie behaald en zijn opgenomen in het Nederlands Stamboek voor Tinkers, dus dat is einde discussie!

Zowel Miles als Uffington zijn niet of nauwelijks opgevoed door mensen in hun eerste levensjaren, iets dat een zeer grote invloed op ze heeft; ze zijn veel gevoeliger voor de meest subtiele bewegingen, iets dat tot veel frustratie kan leiden. Zo heb ik vrij snel opgegeven Miles te longeren: het werd van kwaad tot erger, hoe bozer ik werd hoe slechter het ging. Dankzij de cursus 'Paard en Taal' van Piet Nibbelink heb ik eindelijk begrepen dat het aan mij lag en dat het met de kleinste aanwijzingen al lukt om Miles op een volte te zetten, zonder longeerlijn of zweep, gewoon met lichaamstaal. Nou ja, gewoon, het komt allemaal zo precies dat het heel lang kan duren voordat je zoiets echt onder de knie hebt. Maar ik zag binnen twee dagen een heel andere Miles; hij begreep wat er van hem werd verwacht, zonder de minste stress! Ook Uffington heeft al jaren niet meer aan een longeerlijn gelopen, hij vertikte het gewoon nog een stap te zetten. Nu denk ik dat dat bij hem ook is omdat ik veel te onduidelijk was in de communicatie met hem. Uffington is dus ook op die cursus geweest. Nee, dat is niet waar, de eigenaar gaat op cursus, die moet het echt leren, het paard weet eigenlijk direct wat er van hem wordt verlangd, omdat het eindelijk "paardentaal"  is die er met hem wordt gesproken.

Met de Tinkers wordt alleen recreatief gereden, geen wedstrijden dus, maar het is leuk, leerzaam en goed voor de paarden om er wat dressuurelementen in te stoppen, zoals wisselen van galop, een drafje zonder echt vooruit te komen, wijken voor het been etc. Daarnaast ga ik geen (veilige!) springmogelijkheid in de bossen uit de weg, en vooral Miles vindt dat geweldig. Ik neem ze graag mee op vakantie voor stevige tochten. Dus het is niet alleen maar “hollen met de knollen”, alhoewel, je kunt de paarden geen groter plezier doen dan ze te laten gaan zo hard ze kunnen. Dit dan liefst met nog andere paarden erbij, want anders vinden de twee heren het niet echt de moeite waard zich uit te sloven!

In de zomer van 2001 was het zover: een halve boerderij met een stuk land, zodat de paarden aan huis konden worden gehouden, in plaats van op een pensionstalling. Hoewel het toen een goede stalling was, bleek dat vooral Uffington veel beter in zijn vel zit nu hij dag en nacht buiten staat. Op de wei staat wel een loopstal waar dankbaar gebruik van wordt gemaakt als het snikheet is en de horzels actief zijn. Mocht het regenen, hagelen, bliksemen of sneeuwen, dan kiezen de paarden er zelf voor om, kont in de wind, buiten in het gras te staan. Een ideale manier van paarden houden, lijkt mij, zowel voor het paard als de verzorger.

Een paar maanden na de verhuizing naar "het platteland" is de toen vijf maanden oude Lowlands gekocht van een particulier. De moeder van Lowlands is destijds drachtig naar Nederland gehaald. Lowlands is al vanaf het eerste moment manieren geprobeerd bij te brengen, hetgeen niet helemaal meeviel omdat ze bijzonder nieuwsgierig, eigenwijs, lastig, drakerig, opdringerig, knuffelig en supermak is. Afijn, ze is alles dat je zou willen in een veulen. En dus wil je in het begin dat lieve kleine diertje nergens voor bestraffen, maar als je een paar keer letterlijk onder de voet bent gelopen, dan wordt het tijd voor meer dan lieve woordjes. Dat onder de voet gelopen worden gebeurde trouwens alleen mij, dus zegt het vrees ik alles over mij en weinig over Lowlands.

Als jaarling is Lowlands gekeurd en ook zij behaalde een tweede premie en is ingeschreven in Het Nederlands Stamboek voor Tinkers. Ze is nu vier jaar oud en op derde haar verjaardag voor het eerst bereden. Dit onderging ze heel rustig: er was immers iets belangrijkers te doen: grazen! Toch bleek dit na een tijdje maar schijn: zo gauw er geen gras was én geen Uffington of Miles én ik ook nog eens veel te gehaast te werk gingen, ging het verkeerd. Toen heb ik gelukkig op tijd besloten haar in te laten rijden door mensen met meer ervaring en geduld: Miriam van Stoeterij de Ierse Tinker in Oirsbeek heeft Lowlands prima wegwijs kunnen maken! Ze was namelijk veel onzekerder dan ik altijd had gedacht: ze slaat dan wel niet op hol of schrikt makkelijk, maar ook Lowlands heeft echt steun en bevestiging nodig. Nu gaat het prima met haar, een echte rustige Tinker. Inmiddels is ze gedekt door stamboekhengst John Boy en.... op 17 mei 2005 is, in alle vroegte en zonder hulp van wie dan ook een zwartbont tinkerhengstje geboren!

John Boy, de vader van Johnson.

En dit is dan eindelijk het veulen van Lowlands en John Boy. Ik heb hem Johnson genoemd, 'zoon van John' dus. Hij is hier net een dag oud... en ja, volgens planning is hij geboren in de wei, in het bijzijn van Uffington en Miles. Hier is voor gekozen om Lowlands zo min mogelijk stress van te voren te geven en haar dus niet apart te zetten, en al helemaal niet op stal. Johnson leert zo meteen dat hij met andere paarden rekening moet houden en wat een kudde is. Natuurlijk loop je meer risico dat het een keer fout gaat en dat er onbedoeld een rake klap wordt uitgedeeld of het veulen in de verdrukking komt als zijn moeder probeert weg te lopen van de "hengst"  in de groep. Maar voor zijn en voor haar geestelijke stabiliteit vind ik afzondering van de andere paarden een heel slecht idee. Lowlands zelf heeft de eerste tien dagen van haar leven alleen maar op stal doorgebracht met haar moeder. Je moet er toch niet aan denken: toen Johnson twee dagen oud was had hij al zoveel gedaan en gezien: een rengalopje, de hondjes opjagen, een tik op zijn neus krijgen van Nix, één van mijn poezen, de berg zand opklimmen, meerennen met de andere paarden, met z'n lipjes aan alles voelen: gras, onkruid, steen, zand, palen, bomen, kruiwagens, emmers. Hij heeft de zon, de wind en de regen gevoeld (oei, nou gaat het dramatisch klinken), auto's, fietsers, tractoren, kippen, eenden, poezen en konijnen gezien. Sinds de tweede avond neemt Lowlands hem, tot mijn opluchting, mee naar de loopstal, zodat hij heerlijk warm in het stro kan liggen. Het was de koud geweest, ook al is het mei.

Natuurlijk vind ik hem het meest fantastische veulen ooit geboren.... en dan met zo'n bijzondere tekeningen... ik zeg er dan ook verder maar niets meer over....

Hieronder foto's toen hij één week en twee weken oud was...

Hieronder is Johnson al zeven maanden. Hij is met een tweede premie in het Stamboek geschreven, tot nu toe bijna een halve meter gegroeid en is 1.28m. Hij is net zo onverstoorbaar als zijn moeder, maar hij vindt het wel leuk om soms zomaar door de wei heen te rennen, zoals een veulen betaamt. Ik heb besloten hem te houden, hopelijk als dekhengst. Het heeft uiteindelijk nooit geklikt tussen Lowlands en mij, terwijl haar Johnson wel echt "mijn paardje" is. Misschien kan ik gewoon niet zo goed met merries overweg, dat heb ik vaker gemerkt. Tja, en vier paarden was gewoon een beetje te veel, dus is er voor Lowlands lang gezocht naar een nieuw, supergoed, thuis. Ze staat nu in Sint Antonius, België, bij Birgit en Peter. Het gaat erg goed met haar en ze is dikke maatjes met Laura, een Tinkerkruising. Kijk op www.de-corazon.net.

Op zijn eerste verjaardag is Johnson meegenomen voor een boswandelingetje. Miles en Uffington waren het daar niet mee eens, aan het gehinnik en het rennen te oordelen, maar Johnson vond het erg leuk en wilde overal kijken en snuffelen.

Een paar weken later is Johnson gecastreerd. Het bleek dat ik toch een beetje naïef was in het idee dat 'wel leuk' zou zijn hem hengst te houden. Johnson domineerde namelijk al over Uffington (en natuurlijk allang over Miles) en was ook doende te bezien of hij mensen kon bespringen (puur dominantiegedrag). Hij had bijzondere interesse voor de merries in de wei ernaast en daagde het bijbehorende mini-appaloosahengstje uit. Helaas, ook Johnson is nu een ruin. Het zal voorlopig het einde van mijn fokplannen betekenen. Maar echt erg is dat niet, want ik krijg er een veel betrouwbaarder paardje voor terug. Klik hier voor foto's van de castratie van Johnson, maar alleen als je een sterke maag hebt...

September 2007: Miles heeft een nieuw plekje gevonden: daarmee ben ik een jaar bezig geweest, want het valt niet mee een goede eigenaar te vinden voor een paard dat ruim een jaar niet is bereden, wantrouwig is tegenover mensen en lucht zuigt. Dat wantrouwige is helemaal mijn schuld én die van mijn ex geweest: te weinig bereden, zonder voorbereiding voor een ploeg ingespannen door mijn ex, etc. etc. En omdat ik in wezen geen dappere ruiter ben; wanneer een paard angstig doet of gewoon tegenwerkt dan doe ik meestal precies het verkeerde, werd het allemaal van kwaad tot erger. Hij liet zich niet eens meer een halster omdoen (voor een deel uit verzet en voor een deel uit angst). En dat terwijl Miles in wezen een heel braaf paard is, maar hij heeft een vaste hand nodig om genoeg vertrouwen te hebben om uit de wei te willen. Je kunt nu eenmaal een paard niet maanden in de wei laten staan en er dan zonder gewenning weer mee gaan rijden (Uffington is daarop een uitzondering).

Hoe dan ook, hij is opgehaald door Dineke. Miles was op dat moment al twee jaar niet meer in een trailer geweest, maar het ging haast moeiteloos. Op manege Samoza, midden in de Veluwe: www.hetlarixbos.nl, doet hij het nu heel goed en er is na een dag al op hem gereden, ook buitenritten.... ik wist wel dat dat kon, maar niet meer door mij; er was teveel gebeurd. Zelfs de dierenarts zei dat Miles echt weg moest, ergens anders opnieuw beginnen, ook bij andere paarden. Dus ja, met veel pijn in het hart, maar het is het beste voor Miles. Dineke zoekt beslist een heel goed tehuis voor hem, maar voorlopig houden ze hem nog even, want hem nu alweer verplaatsen zou al zijn vertrouwen doen verdwijnen. Binnenkort ga ik kijken en waarschijnlijk ga ik dan zelfs een buitenrit op hem maken... dat is nu al weer ruim anderhalf jaar geleden...

Op 7 oktober ben ik Miles gaan bezoeken, samen met Chapter en Bouncer, die die dag naar de Rasloze Hondendog in Apeldoorn waren geweest. Het gaat goed met Miles: hij krijgt heel veel aandacht, wordt weer bereden en leert minder angstig te zijn en weer vertrouwen te krijgen.

Dit is zijn nieuwe eigenaar, Dineke.

Miles is te lastig uitspreken voor kleine kinderen, dus nu heeft hij als bijnaam Muis.

Na een voorstellingsrondje langs de andere paarden, wilden ze me graag laten zien hoe Miles het doet als hij wordt bereden. Hij was al anderhalf jaar niet bereden en een tikje volvet, maar hij doet het nu heel goed en laat mooie dingen zien.

Nadat ik vertelde dat hij altijd graag sprong, is er een hindernis opgezet en inderdaad, hij was het nog niet verleerd!

Uffington op een mooie winterse dag in december 2007. Het zou zomaar de kerstkaart kunnen worden!

Met veel haast-en-vlieg-werk zijn de paarden begin juli 2008 verhuisd naar het nieuwe huis in Limburg. Ze hebben in hun nieuwe wei veel bomen, een loopstal en vrij uitzicht op de woonkamer; ik word dan ook regelmatig door de heren vanuit de wei indringend aangestaard. Met als effect dat ik even naar buiten loop om ze iets lekkers te geven.

Februari 2009.

Door de verhuizing en de verbouwing is er niets gekomen van het zadelmak maken van Johnson. En daarbij had ik ook geen idee hoe dat moest worden aanpakken: mijn ex en ik hadden destijds geprobeerd zijn moeder Lowlands zelf te beleren, helaas kwam ik er met schade en schande achter dat ikzelf nog moet worden beleerd.

Gelukkig wisten mijn nieuwe buren wie hij nodig had, en dus wordt Johnson sinds april 2009, dan is hij al bijna 4 jaar oud, beleerd door Roy Thijssen van Manege Bergemo. Dat blijkt heel goed te gaan: Johnson is goed voorwaarts maar wel rustig in het hoofd. Als Roy aan Johnson de beginselen heeft bijgebracht, dan is het mijn beurt hem te gaan berijden. Ik zie er met hoop en vrees naar uit...

Ik breng Johnson voor zijn training elke keer helemaal naar Duitsland. Dat is toch al gauw 200 meter lopen....: mijn Nederlandse Duitslandburen Saskia en Jaap hebben hun buitenbak aangeboden om te oefenen met mijn 'veulen'. Roy leert hem eerst aan de longeerlijn lopen en al snel is Johnson toe aan de volgende stap: het opbouwen van druk op zijn rug.

Een week later gaat het al weer een stap verder: Roy berijdt Johnson terwijl Jaap longeert. Ik ben erg trots op mijn kleine paardje!

Hier probeert Roy hoever Johnson is: hij prikkelt zijn rug maar het paard bokt niet. Helaas wil dat niet zeggen dat hij dat in de toekomst nooit gaat doen: paarden reageren de eerste paar keer bij nieuwe dingen best braaf, maar daarna gaan ze toch ook proberen er onderuit te komen. Dat is het moment om consequent op te treden, iets dat ik in theorie best weet, maar lastig vind in de praktijk te brengen; het blijven nou eenmaal honderden kilo's wegende vluchtdieren.

Op 20 juni 2009 was het mijn beurt om op Johnson te rijden. Een foto van mijn gezicht wil ik de geïnteresseerden niet onthouden... Johnson was behoorlijk braaf, hij probeerde één of twee keer zo half en half zijn zin door te drukken maar echt spectaculair was dat niet. Dat was ook niet nodig, ik vond het zo al spannend genoeg, zoals hieronder te zien...

 Johnson is heel erg gevoelig, een kleine aanraking met je kuiten is al meer dan genoeg. Behalve als hij echt geen zin meer heeft... Johnson is vergeleken met de meeste paarden een heel braaf en eerlijk paard dat graag wil werken, leergierig is en vooruit wil. Hij is bepaald niet lui en zomaar niet moe te krijgen. En daarnaast is hij ook nog "koel in het hoofd"!

Een paar maanden later gaat het al wat zelfverzekerder... voor zowel Johnson als voor mij...

Met dank aan een overdaad aan sneeuw in de winter van 2009/2010, hier wat winterse plaatjes....

Op 29 mei 2010 vergat ik mijn zadel aan te singelen waardoor ik een kwartiertje later van Johnson viel en mijn sleutelbeen brak. Nog voor ik helemaal hersteld was en weer kon gaan rijden, kondigde mijn ex aan te willen gaan scheiden. Dat heeft mij vrij snel doen besluiten dat ik allereerst voor Johnson een ander huis moest zoeken. Voornamelijk vanwege financiële redenen. Ik vond een goed thuis voor hem, bij Fleur, van Coachpaardenco. Hij krijgt daar sowieso veel meer aandacht dan hier en hij kan prima helpen met mensen coachen!

Uffington vertrekt met mijn ex. En zo eindigt deze paardenpagina. Ik zal mijn paarden missen, maar ik geloof dat ze allemaal goed terecht zijn gekomen. En dat is het belangrijkste.

Laatst bijgewerkt op 12 december 2010

Ook zo'n last van het zeer giftige Sint Jacobskruiskruid? Klik hier voor een eenvoudige, doeltreffende, zeer goedkope en redelijk milieuvriendelijke manier om het te bestrijden.

Klik hier om te lezen hoe de tumor van het been van Miles werd verwijderd.

Terug naar Startpagina