"T ROODE PAARD

De paarden  De katten    Beestenboel    Bierbrouwerij Verbouwingen Links         Contact

Meteen door naar hoofdstuk 16 en verder

De honden

 Hoofdstuk 1    Chapter

Nietsvermoedend stapte ik een paardenfokkerij in Weert binnen. Iemand zei: "ze hebben een nestje pups" en ik zei nog "och, wat schattig, ik ga even kijken!" Met de overtuiging dat het niet meer zou zijn dan dat. Want ja, August was een kattenliefhebber en ik kon ook goed zonder hond, ik had er immers nooit één gehad. En dan dat uitlaten, zo'n gedoe, niks voor mij. Maar het liep meteen al anders. Ik zag die puppies, schattig zoals verwacht, en toen zag ik dat ene pupje. Hij was zo'n beetje half Teckel, een kwart Maltezer Leeuwtje en nog wat Terriër. Zijn kleur was brown and tan (chocoladebruin met caramelkleur...) en hij had een wit streepje onder zijn kin en op zijn borst. Hij had als pupje groene oogjes die nog loensten ook. Kortom, ik vond hem direct onweerstaanbaar... Maar dan ook met volle overtuiging onweerstaanbaar! Hij is geboren op 12 juli 2003 en was zes weken oud toen ik hem voor het eerst zag en ik moest hem hebben... Het was een serieus gevalletje "liefde op het eerste gezicht"! Restte alleen nog het overtuigen van mijn echtgenoot...

Terwijl zijn broertjes en zusjes enthousiast op iedereen afrenden, kroop hij juist schuw weg en was het wit van zijn oogjes te zien. Niet echt een geschikt hondje voor bijvoorbeeld een gezin met drukke kinderen! Hij was wel de enige die echt oogcontact met mij maakte, de andere wilden alleen maar spelen, spelen, spelen.

Ach ja, ik had nog een hele week om de tuin af te zetten voor mijn hondje en hem een naam te geven! En dat werd Chapter: ik had nog nooit eerder een hond gehad, hij was dus een nieuw hoofdstuk in mijn leven. En Chapter laat zich makkelijk afkorten tot Chap, dat 'kerel' betekent.

Toen hij zeven weken oud was kwam hij bij ons. Binnen een paar dagen leerde hij apporteren. Met acht weken ging hij naar de Martin Gaus hondenschool, www.losperros.nl, en voordat hij tien weken oud was kon hij ook nog zitten en liggen. Hij woog toen maar liefst 1,8 kilo....

Chapter is nog steeds wat eenkennig wat mensen betreft, maar springt zondermeer bovenop elke hond, groot of klein, en wil dan spelen, spelen, spelen. Hij is uiteindelijk zes en een halve kilo geworden, en zijn pootjes zijn een stukje langer, maar hij lijkt nog altijd het meest op een Teckel, zowel qua uiterlijk als karakter. Hij heeft nu een vervolgcursus op de hondenschool gedaan, is een stuk minder schuw tegenover mensen en staat al aardig 'onder commando'. Maar uhhh.... degene die het meeste moet leren, dat is toch echt het baasje!

Hoofdstuk 2    Bouncer

En al snel kwam Bouncer, een broertje van Chapter, geboren op 29 februari 2004. Hij was elf dagen oud toen ik zijn eerste foto zag en op 14 april is hij bij Chapter komen wonen....! Bouncer betekent onder meer 'springer' of eigenlijk 'stuiteraar': hij is op schrikkeldag geboren en 'schrikkelen' betekent springen. Bouncer was er in eerste instantie alleen voor Chapter, omdat die toch wel heel erg zielig kon zijn als hij alleen was, en hij vond andere hondjes zo leuk.....

Bouncer was dus pas 6 en 1/2 week toen hij kwam. Zijn ontmoeting toen met Chapter bleek bepalend voor de toekomst: kijk maar eens naar de lichaamstaal: de horizontale staart van Chapter, zijn oren naar achteren, hij buigt zelfs een beetje door zijn voorbeentjes, en Bouncer met zijn hoog gedragen staartje. Je ziet het meteen, hier is er maar één de baas en dat is dus niet de grootste hond! Bouncer is een heel ander hondje dan Chapter: hij is brutaal, rent op je af in plaats van er vandoor en wist al heel snel Chapter op te jagen. Ook is hij ondernemender en kende hij binnen twee dagen de weg door huis en tuin. Na drie dagen kon hij al zelfstandig door het kattenluikje heen: voorpootjes op de rand en met z'n kopje om de hoek trok hij zich naar binnen, iets dat ik nooit voor mogelijk zou hebben gehouden. Voor Chapter duurde dit soort dingen nogal wat langer, in dit geval zelfs weken, dat had vooral met zijn terughoudende en misschien zelfs wat bange karakter te maken. Ondertussen is Bouncer, net als zijn grote broer, onmisbaar geworden!!

Met tien weken oud is Bouncer al een hele vent en nog bijzonder fotogeniek ook, aldus zijn adorerende eigenaar. Ook hij zat op puppycursus en daar bleek 'ie net een beetje minder dapper dan dat hij tegenover zijn broer is.

Samen weten Chapter en Bouncer van geen ophouden, ze dagen voortdurend elkaar uit, en als de één iets heeft, dan moet de ander dat persé zelf hebben, ook al ligt de hele tuin vol met van diezelfde dingen.... Trekspelletjes, "tikkertje", over elkaar heen rollen en poot- en snuitbijten, je kunt er gemakkelijk een heel hondenleven mee vullen. Naar elkaar grommen met een groot bot in de bek is ook een liefhebberij van ze. Het zijn beide jagers, van de kippen blijven ze nu wel af, maar de halfwilde konijntjes zijn onweerstaanbaar en, wanneer eenmaal gevangen, binnen een kwartier met huid en haar verdwenen...

De moeder en vader van Chapter en Bouncer zijn Fluppie en Lucky van de ABC-Ranch. Fluppie is een verlegen hondje met flink veel Teckel-bloed. Lucky's vader zou een Maltezer zijn, maar dat is naar mijn idee twijfelachtig, want alle Malthezerkruisingen die ik heb gezien, waren effen wit. In ieder geval zit er Terriër-bloed in en is hij niet 'verlegen'.

Hoofdstuk 3    De Trukendoos

Chapter en Bouncer kennen al snel veel commando's, (vriendelijke) verzoeken en mededelingen: mooi zitten, ga af, kom, mee, bandje om, even wachten, bandje af, op, auto toe, auto aan de kant, melkje, kaasje, pootje, nee, plasje maken, rekje, strekje, in je mand, blijf, naar buiten, ik ga alleen, pappa thuis, rennen, ho, smoren, tillen, voordeur, eten, snoepje, paardjes eten geven, eraf, zoek, pak en los. Natuurlijk gaat het niet altijd even perfect maar ze zijn ijverige leerlingen! "Ik ga alleen" is wat ik tegen ze zeg als ik zonder de honden van huis ga. Chapter druipt dan af, kwispelt niet meer en kijkt somber uit zijn oogjes.... Bouncer blijft er iets gelatener onder: hij is tenslotte gewend dat er altijd een hondje bij hem is. En "pappa thuis" betekent dat August net thuis is gekomen. Van die mededeling worden de honden altijd erg enthousiast en rennen dan alvast August tegemoet. In hun ogen zal August wel de roedelleider moeten zijn want hij negeert het enthousiasme van de honden grotendeels en in de natuur is dat een duidelijk teken van dominantie. "Smoren" is een gevreesde waarschuwing voor Chapter, ik gebruikte het dan ook alleen als hij werkelijk ongenietbaar was en bijvoorbeeld niet wilde ophouden met tegelijkertijd bijten, springen en blaffen, of met het bijten in mijn neus. Hij stopt dan meteen en kijkt een beetje schuchter, want hij weet wat het is om gesmoord te worden: dat klinkt heel erg, maar het enige dat ik ooit heb gedaan is hem in mijn armen een paar seconden vasthouden zodat hij heel even geen kant op kon. En nee, dat deed echt geen pijn, maar het werkte wel... Negeren is iets dat bij Bouncer werkt als hij zich niet wil gedragen. Rekje en strekje? Ja... Chapter en Bouncer kunnen op verzoek zich uitrekken! Ook probeer ik ze te laten gapen en glimlachen.. "grijnzen", noem ik dat en Chapter begint het al te leren.

Bouncer en Chapter laten vaak zien wat een "rekje" en een "strekje" is. Is een goede oefening voor hun lange Teckelrugjes. Ze hebben geleerd dat ik het altijd fantastisch vind als ze dat doen, dus als ze even niet weten wat ze moeten doen, hoe ze hun zin moeten krijgen of als ik boos op ze ben, dan volgt er geheid een rekje-strekje. En dan doe ik weer enthousiast...

Niet gespeend van enige sterallures heb ik Chapter en Bouncer bij een dierencastingbureau opgegeven.. Dus wie weet: "Binnenkort bij u in de bioscoop!"

Chapter en Bouncer zijn van het type "past mooi door het kattenluikje', dus die twee kunnen naar binnen en naar buiten, de tuin én de wei in, wanneer ze willen. Tenminste, totdat Chapter op een dag is blijven hangen.... en ik bedoel niet met zijn oren. Hij durfde sinds dat pijnlijke moment niet meer door het luikje of alleen met veel aanmoediging en allerlei mooie beloftes. Uiteindelijk heb ik het luikje maar lager gemaakt en nu gaat het weer soepeltjes. Bouncer heeft wat langere pootjes en is veel leniger gebouwd en is bovendien een hondje dat van alles wil en hij wil het wel nu meteen: hij staat niet stil bij risico's en als iets fout is gegaan en het deed pijn, dan is dat voor hem vooral een reden om de volgende keer een andere invalshoek te bedenken, niet om het voorlopig niet meer te doen, zoals zijn broer... Evenzogoed is het een echt 'mama's kindje' dat persé op mijn schoot wil liggen (meestal doet 'ie dat met een diepe zucht) en fungeert hij als mijn tweede schaduw.

Hoofdstuk 4   Voor twee centen op de eerste rang

En ja, hier is nummer drie. We hebben haar gekregen van iemand die helaas niet meer genoeg tijd had voor haar hondjes. Wij zijn er blij mee! Ze is zeven jaar, een gesteriliseerd teefje (Chapter en Bouncer zijn nog intact) en een Beagle-Teckel kruising. Omdat we eigenlijk niets voor haar hoefden te betalen hebben we haar Tuppence genoemd. Dat betekent "two pence", net zoals in de thee-slogan "tea for two", die oorspronkelijk: "tea for two pence" was en die heeft geleid tot de naam "Tuppence Tea". Het is maar een weetje....

Tuppence is een dominante tante, maar omdat ze een teefje is, is dat niet te intimiderend voor de twee kleine jongens. Chapter speelt en rollebolt met haar, en met Bouncer graaft ze eindeloos kuilen in de wei.. Zo zijn die twee ook wat minder gefocussed op elkaar. Kijk maar weer naar de subtiele lichaamstaal op deze foto van de eerste kennismaking: Chapter loopt al weg en Bouncer deinst naar achteren...

Tuppence bleek al snel, naast fanatiek kuilengraver, een ware uitbreker. Zij wurmt zich overal onder- en tussendoor, terwijl de andere twee staan te janken van opwinding en frustratie: blijkbaar hebben zij nog een aardig portie schoothondjesbloed, want als het mogelijk pijn zou kunnen gaan doen, dan durven ze geen van beide haar door het gaas achterna... watjes dus. Gelukkig heeft Tuppence totaal niet de intentie ver van huis te gaan, en staat ze, als ze klaar is met het graven van kuilen in de wei van de buurman, weer bij ons voor de poort. Natuurlijk heb ik de zwakke plekken in de omheining aangepast.

Ze is fel richting elk beest dat naar haar idee niet hier woont. Verschillende van de poezen hebben het al moeten ontgelden, en Nulli in het bijzonder. Zij werd herhaaldelijk door Tuppence opgejaagd en besprongen, waarbij Chapter en Bouncer dan ook meededen. Had ik ze hun gang laten gaan, dan hadden we van Nulli, akelig maar waar, hooguit nog wat plukjes haar teruggevonden... Zo ook onze kippen... Tuppence leert langzaam aan dat al die dieren hier horen, en niet moeten worden opgegeten. Ook is ze fel naar mensen die langskomen, maar ook naar onze achterburen: als die buitenshuis bezig zijn, dan blijft ze blaffen en woest grommen totdat die mensen weer naar binnen gaan. Nadat de buren hierover hebben geklaagd, ben ik serieus bezig geweest haar dit af te leren. Dat leek een tijdje goed te gaan, maar toen bleek dat ze zo gauw als wij niet thuis zijn voortdurend naar buiten holt en voorbijgangers en de buren nablaft. De andere honden doen dan ook mee. Ik heb uiteindelijk een anti-blafband moeten aanschaffen, zo eentje met stroom, en dat blijkt echt te werken. Het ziet er best zielig uit, maar wij zijn er inmiddels van overtuigd dat het dat niet is. Verder is Tuppence zeer aanhankelijk, goedgehumeurd en zo speels als een puppie. Zo speels, dat bijna elke foto mislukt omdat ze zo druk bezig is dat de camera haar niet kan vastleggen...

Chapter en vooral Bouncer zijn gek op haar! Bovendien neemt zij de leiding op zich en dat is veel beter voor Bouncer, die weliswaar domineerde over zijn oudere broer, maar erg onrustig werd van die verantwoordelijkheid. En als ik Tuppence terugroep, dan komt ze meteen aangerend en dat is erg prettig gebleken tijdens boswandelingen, want voorheen wilden de broertjes na een uur boslucht (en andere luchten) opsnuiven echt niet meer terug in de auto om naar huis te gaan. Dankzij Tuppence stappen ze nu alledrie braaf in, zonder talmen!

Hoofdstuk 5    Het gaat voor de wind

Mijn bijna twintig jaar oude wens, een windhond, moest, nu ik eenmaal honden heb, vroeg of laat ook in vervulling gaan. En dat is dus vroeg geworden...  wie mij een beetje kent had dat kunnen weten, want mijn geduld is net zo snel verdwenen als het hondenras in kwestie

Oorspronkelijk wilde ik een Afghaanse Windhond, prachtige statige dieren met lang golvend haar en sierlijke bewegingen. Vanwege hun zeer bewerkelijke vacht en niet zo makkelijk karakter leek me dat niet zo'n goede optie voor mij persoonlijk. Later hoorde ik van de mishandelde Spaanse Galgo's en werd mijn plan om er ooit zo eentje te kunnen adopteren. Gesprekken met de betreffende organisaties in Nederland deden me er weer vanaf zien: een hek van twee meter was wel het minste waar we rekening mee moesten houden. Om nog maar te zwijgen over het risico voor mijn kleine hondjes en de katten. Nee dus, maar misschien ooit in de toekomst.

Op naar de volgende optie: ik leerde de Italiaanse windhondjes kennen en was ervan overtuigd dat ze dat zouden zijn voor mij: mooi, elegant en lekker klein. Helaas, ik hoorde van hun fragiele pootjes tijdens hun eerste levensjaar en ik zag het al voor me: de kleine pup vaak in een bench, nooit op de bank, terwijl de anderen alle vrijheid zouden hebben. Achteraf had ik ook kunnen kiezen voor een volwassen Italiaantje, maar... toen viel mijn oog op de Whippet. Qua bouw mooier nog dan de anderen, een prettig karakter en een redelijk formaat.

Dus is het een Whippet geworden, van Delirious Whippets! Hij is geboren op 12 maart 2006, samen met drie broertjes en twee zusjes. Het is een zandkleurig gestroomd ventje, met wit op zijn neus, onderkaak, borst, buik, teentjes en staartpunt. We hebben hem zelf een naam mogen geven en daarmee zal hij straks volgens zijn stamboompapieren voluit heten: Delirious Good Tidings. Zijn roepnaam wordt Tidings. 'Goed Bericht' dus. Daarmee is hij naar zijn moeder Samoems Start Spreading The News vernoemd en geeft het aan hoe blij ik ben met het bericht dat we uit dit nest een pup mochten kiezen! Hierboven foto's van Tidings, zes weekjes jong. Hij is te zien als serieuze denker, maar ook als nieuwsgierig kereltje...  Maar zie die oogjes ook brutaal en vastberaden kijken.. Het is een heel spontane en speelse pup, niet schuw zoals Chapter op die leeftijd. Check ook even de puppiepagina: Tidings van 0 tot 8 weken. De meeste foto's zijn van Han en Katja Brom (met dank) en sommige van mijzelf.

Met Tidings hoop ik naar coursings (keihard rennen met andere Whippets achter een nephaas) en shows te gaan, steeds in gezelschap van één van de andere honden.

Klik hier voor de stamboom van Tidings. Rolls is de moeder van Tidings. Ik heb heel hard gezocht naar een naam voor mijn pup, en ik heb er nog tientallen klaarliggen voor de volgende....

Op 8 mei is Tidings, acht weken en één dag oud, de gelederen komen versterken. Het is altijd afwachten hoe de honden zullen reageren op een nieuwkomer, maar het liep bijna volgens verwachting: Chapter was enthousiast, probeerde te laten zien dat hij de baas was, maar kon die farce niet volhouden, bleef evengoed enthousiast. Bouncer vond het matig, was een ietsie geïntimideerd en keek erg zielig naar mij (ik denk omdat hij nu vreest dat hij niet meer zijn "mama's BabyBounce" is... hij krijgt nu speciale "Bouncer-tijd" met mij alleen, ik denk wel dat dat opvoedkundig-verantwoord is) en Tuppence gromde een enkele keer als waarschuwing, maar legde hem niet op zijn rug, zoals ik haar eerder heb zijn doen bij wildvreemde honden, en ging zelfs op haar rug liggen. Tidings zelf lijkt redelijk onbewogen door zijn verhuizing: de autorit vond hij interessant, hij rent al door de kattenluikjes, komt als je hem roept en snapt precies wat 'binnen en buiten' inhoudt. Dat heeft 'ie allemaal al geleerd bij Delirious! Wat een geweldig ventje, superknuffelig, niks schuw, ondernemend en ontwapenend. En o ja, supersnel en errug mooi!

Hoofdstuk 6   Goede berichten, maar voor wie?

Voor mij in ieder geval, maar voor Chapter zal blijken dat het niet meevalt, zo'n onstuimige en grote pup... De eerste kennismaking met Chapter en Bouncer, direct na de kennismaking met Tuppence, die gladjes verliep. Tidings is net iets groter dan Tuppence, maar in kilootjes heeft hij nog niks te vertellen. Gelukkig werd hij niet roekeloos verwelkomd.. Er wordt druk gesnuffeld, en de lichaamstaal van Bouncer en Tidings geeft aan dat ze geen van tweeën weten wat ze precies aan elkaar hebben. En zelfs een overduidelijk dominantiegebaar van Chapter, maar Tidings is "not impressed". Zie hoe Bouncer erachter aan loopt, nog aarzelend.

Dit lijkt een gewonnen slag voor Tidings, maar het is echt Tuppence die hier de touwtjes in handen heeft! Al snel worden gezamenlijke interesses ontdekt; voor mij onzichtbaar, maar blijkbaar is er iets heel lekkers te besnuffelen.

On your marks, get set, go! Ja, Bouncer, da's nou een windhond, en die heten zo omdat ze zo snel zijn als de wind... Tidings is vooral erg snel met starten, dat was wel anders toen Bouncer en Chapter klein waren, die kon ik makkelijk in het oog houden, maar Tidings: één keer met je ogen knipperen en hij is weg!

De rust is wedergekeerd, een mooi moment voor Tidings om te oefenen voor zijn 'olifantvastverklaring'. Ja, een insiders joke voor de mensen die (een beetje) thuis zijn in de renhondenwereld: voordat een windhond mag meedoen aan een serieus wedstrijdje-grijp-de-nephaas, moet 'ie wel laten zien dat hij zich onderweg niet stort op één van de andere honden, maar alleen is gefocussed op de nephaas die over de renbaan wordt getrokken. Dan krijgt hij een zogenaamde 'haasvastverklaring'. Op de foto is hij doende een nepolifant te fileren, dus die 'olifantvastverklaring' zit al wel goed...

Op de derde dag kregen we 'kraambezoek' van mijn collega Judith en haar vier maanden oude langharige Weimaraner Imo. Zo groot als Imo dan is, zo groot zal Tidings worden.

Op dezelfde dag ligt hij met Chapter (en Tuppence) op z'n dekentje. Chapter is de eerste die bij hem is gaan liggen en het goed vindt als de pup bij hem komt liggen. Tenminste, als Tidings een beetje voorzichtig is, en niet met een achterpoot op Chapter's buik en andere tere delen gaat staan. (Arme Chapter, zulke dingen gebeuren hem nou altijd.)

Hoofdstuk 7    Chapter Two!

Er is een inspecteur van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland langs geweest, en zal ik binnenkort de kennelnaam 'Chapter Two' mogen gaan voeren. Genoemd naar Chapter natuurlijk, en die 'Two' slaat op het feit dat deze stap eigenlijk 'Hoofdstuk Twee' voor mij is, op hondengebied. Dus ook al zal Chapter zelf nooit puppies maken, toch zal zijn naam doorgegeven kunnen worden, wanneer het tenminste ooit zover komt dat ik zelf een nestje ga fokken. Met drie reuen en een gesteriliseerd teefje is dat nog even geen optie, maar dat het ooit gaat gebeuren, dat weet ik bijna zeker.

Tijdens die eerste week veranderde er al van alles: zo is hij geaccepteerd door de andere honden en is hij (honds)brutaal geworden. Op de derde dag dat hij hier was heeft hij van Tuppence vreselijk er van langs gekregen (dat vond hij tenminste zelf, aan het hartverscheurende gejammer te oordelen) toen hij keer op keer probeerde haar kauwoor af te pakken. Big mistake, maar, zoals een onbevangen puppie betaamt, was hij het de volgende dag alweer vergeten en probeerde het opnieuw. Nu is het zover dat hij in haar staart, poten, lippen, oren en snuit hangt, en dat nog allemaal van haar mag ook.

Hier hebben Chapter en Tidings blijkbaar wat ontdekt, wat het is, daar kwam ik niet achter.... maar aan Chapter te zien was het iets erg grappigs.

Aan het einde van de eerste week zijn de 'strijdbijltjes' begraven en willen ze allemaal wel bij elkaar liggen, liefst bij mij op de chaise longue.. nou ja, het aller- allerliefst bij ons in bed...

Tidings, nu precies 1 week hier en 9 weken oud, heeft samen met Bouncer besloten dat mijn schoot nog altijd de beste plek is om een tukje te doen. Of ik nou net een stoepje aan het leggen ben of niet... Nee, echt snel schoot het niet op: zo ging het de hele dag, Tidings moest en zou bij mij op het warme zand liggen. En Chapter deed daar weer een schepje bovenop: hij maakte het geëgaliseerde zand weer lekker oneffen. Tidings sliep ondertussen gewoon door.

Hoofdstuk 8    Ambities

Met tien weken deden we onze eerste poging om Tidings in showpositie te zetten. Tidings kan het wel, dat heeft Katja, de fokster, al laten zien. Wij hebben echter nog wel wat oefening nodig... Dit moeten we namelijk wel een beetje kunnen zodat we op een show hem van zijn beste kant kunnen laten zien!

Bijgevolg onderstaande foto's acht ik thans wettig en overtuigend bewezen dat de windhond bekend onder de naam Delirious Good Tidings niet langer beschikt over oren overeenkomstig het rastype, zijnde Whippet. Een beroep kan hier worden gedaan op de 30-dagen-inruilgarantie. Hier de betreffende hond gefotografeerd van opzij, in liggende positie en nogmaals, maar dan van voren. Ook tijdens de zogenaamde rengalop verandert er niets aan de positie van het linkeroor. Evenmin tijdens spel en ontspanning wijzigt de stand van genoemd oor.

De volgende foto's zijn tegelijk met bovenstaande foto's genomen en laten zien dat Chapter zijn 'dominantiepositie' van de eerste dag (nu precies twee weken geleden) niet kan volhouden... niet bepaald een verrassing voor iedereen die Chapter een beetje kent!

Duidelijk is te zien wat Chapter daarvan denkt..... Kop op Chapter, ook jij gaat nog naar een show voor rasloze hondjes, en dan kan jij die Whippet mooi laten zien dat jij ook kampioen bent!

"...dus zo ziet een paard er uit van dichtbij.... hmmm.... toch maar beter als er gaas tussen hem en mij zit...."

De honden konden voorheen de wei in en uit wanneer ze wilden, maar dat is nu voorbij. Tidings mocht dat natuurlijk al helemaal niet, maar de laatste tijd zijn de paarden erg gefocust op de honden, en als ze de wei in komen, dan gaan de paarden steeds vaker achter de honden aan. Dat is erg jammer, want hoewel de tuin redelijk groot is, kunnen ze pas echt een sprintje trekken in de wei. Het probleem schuilt hem waarschijnlijk daarin dat één van de paarden een jonge hengst is. Een probleem dat vrij eenvoudig kan worden verholpen....

Tijdens Tidings' derde week wordt het steeds duidelijker: het is dik aan tussen Tuppence en hem, maar hij moet wel respect tonen en niet blijven proberen haar kauwsnoepjes af te pakken... Tuppence leert hem manieren, gelukkig maar, want als het aan Chapter en Bouncer ligt, krijgt Tides gewoon altijd zijn zin! Als Tidings met Chapter of Bouncer speelt, dan geven die het schijngevecht al snel op, terwijl Tuppence het heerlijk vindt om door te gaan. Tidings vindt zo'n speelkameraadje ook erg leuk en dus trekken Tuppence en Tidings steeds meer met elkaar op en spelen steeds samen.

Inmiddels weegt hij evenveel als Chapter en Bouncer: elf weken oud, 6,8 kilo's!

Hoofdstuk 9   Op onderzoek

Hieronder enkele foto's van Tidings, elf weken oud, onverschrokken, bijzonder aanwezig en met onmiskenbare dubbele flaporen...

Hoofdstuk 10    In de groei

Met 12 weken oud is Tidings al 7,7 kilo en 38 centimeter... misschien moest ik de kattenluikjes toch maar groter maken..

Eén van Tidings' bezigheden: bekgevechten houden met Bouncer. Hij kan het winnen want hij is groter en zwaarder ondertussen, maar Bouncer is niet zoals zijn broer. Nee, maak Bouncer vooral niet kwaad...

Zoek de twee 'workmates' op deze foto. Tidings ging zelfs onder de workmate, in de schaduw, liggen terwijl ik erboven stond te zagen met de cirkelzaag...

Tidings, 13 weken oud 8,2 kilo en 40 centimeter. Het kattenluik in de buitendeur is inmiddels verhoogd... Tidings neemt zijn eerste bad.... om daarna eens lekker te gaan slapen. Natuurlijk heeft Tidings, zoals elke zichzelf respecterende Whippet, zijn eigen bedstee.

Hoofdstuk 11    Geen houden aan

Deze week is hij ook echt mee de wei in geweest, bij de paarden. De grote open ruimte was nieuw voor hem, het leek of hij er even aan moest wennen. Hij heeft nu ook zijn eerste echte sprint getrokken! De paarden laten de honden nu aardig met rust, waarschijnlijk doordat er geen hengst meer in de groep is. En Tidings leer ik het commando "aan de kant", waarmee hij moet wegblijven van de paarden. Maar Tidings is vooral bezig met wat Tuppence aan het doen is: zij is nergens bang voor, dus aan haar neemt 'ie graag een voorbeeld. Dat hij daarbij goed in de weg zit bij het graven van een serieuze kuil, dat dan geen van tweeën echt iets schelen. Ach ja, alles voor de aandacht.

Tidings is met zijn 14 weken, 42 centimeter en 8,7 kilo. En met 15 weken, 44 centimeter en 9,7 kilo.... Wat gaat dat hard! Bleef hij nog maar iets langer onze "kleine"... Hij is nu naar z'n eerste ringtraining geweest, en ik dus ook, gewoon om eens te kijken, maar we mochten al meteen mee oefenen. Dat is toch nog erg lastig, zo'n rondje lopen voor de jury en je hond dan mooi neerzetten... pfff... nog even dooroefenen..

Ja, zo gaat dat, in het begin zijn ze leuk en mogen ze in de huiskamer, en als ze groot zijn dan worden ze verbannen naar de koude, betonnen berging en liggen ze in de rotzooi in een veel te klein mandje... nee hoor, Tidings was op dat moment gewoon moe en koos het dichtstbijzijnde zachte plekje uit voor z'n middagslaapje.

Kijk goed op het zoekplaatje hierboven: Chapter, Tuppence, Bouncer, Tidings en Nulli bij mij op de bank, en Cedo op de salontafel. De meest prominente plaats, mijn schoot, natuurlijk ingenomen door de Whippet..!

Met 16 weken oud leek Tidings opeens in de breedte te groeien, ook z'n hoofdje veranderde, dat viel ons alletwee op. En inderdaad, bij zijn 'meting' aan het einde van deze week, bleek dat hij 'maar' hoogstens een halve centimeter in de hoogte was gegroeid: 44,5 centimeter, maar wel 10,5 kilo, een toename van weer 7 ons, zwaar was. Als we niet de foto's van de afgelopen acht weken zouden hebben, dan zou het moeilijk te geloven zijn dat het allemaal zo snel gaat en dat hij eigenlijk geen pupje meer is.

17 weken oud, 11 kilo en 45,5 centimeter. Deze week heeft August een bijzonder coole look ontdekt voor onze stoere jongen: kangoeroeleer! Als ik dat ergens kan kopen, dan ga ik daar een dekje van maken (nou ja, dan vraag ik mijn moeder of zij dat wil doen..).

Chapter wordt drie en is woest aan het spelen met één van zijn cadeautjes. Tidings wil natuurlijk zoals altijd ook mee doen.

Als hij 18 weken oud is, 47, 5 cm en 12 kilo groeit hij vooral in zijn romp: de ribbenkast wordt hoger, zodat zijn poten in verhouding niet meer zo lang lijken. Het is dan de tweede hittegolf dit jaar, Tuppence kan er niet zo goed tegen, maar Tidings vindt 30 graden best lekker.

Hoofdstuk 12    Gevangen..

Tidings 19 weken, 49 cm en 12,5 kilo. Als hij niet deze week stopt met groeien in de hoogte... dan wordt hij groter dan de toegestane 51 cm. Maar we gaan toch maar oefenen met de bench. Het is een hele ruime, dan kunnen er makkelijk twee hondjes in. Plus een knuffelbeer die het onverwacht lang uithoudt zonder van zijn vulling te worden ontdaan. En als het moet kunnen ze er ook allemaal in..

Alleen is maar alleen in zo'n bench en dus besluit Chapter zijn gebruikelijke ik-mis-mijn-mammie-dus-ik-trappel-op-een-knuffelbeest-sessie maar weer in het bijzijn van anderen voort te zetten. Dat vind ik zo slim, dat Chapter zelf bedenkt wat hij wil en hoe hij dat kan bereiken..

Hoofdstuk 13    De paden op, de lanen in!

Vooruit, met flinke pas! Met stralend oog en blijde zin! Delirious Good Tidings, 20 weken, 49,5 centimeter en 13 kilo, voor het eerst in het bos, voor het eerst z'n windhondenhalsband om en voor het eerst echt gezwommen! Direct nadat we uit de auto waren gestapt, sprong Tuppence, zoals altijd, het water in. Tidings had maar heel even nodig om te besluiten hetzelfde te doen. En hij vond het leuk! Op de terugweg sprong hij er weer in. Ook leuk, de autostoelen waren dus nat en modderig toen we thuis kwamen..

O jee, nog geen vijf maanden en dan al met een pootje omhoog plassen... volgens mij betekent dat dat dit manneke een dominant typje is.. Ik herinner me namelijk nog als de dag van gisteren de eerste keer dat mijn kleine Chapter zijn pootje optilde, hij was zeven maanden en ik vond het helemaal niet leuk want zo'n gehurkt plasje is veel schattiger. Maar ja, kleine jongens worden groot. Wat ik maar wil zeggen: Chapter was veel later met het lichten van zijn pootje én hij is een watje. Wel een watje dat nu altijd zijn borstje en soms ook zijn voorpootjes nat plast. Zucht. Hoe dan ook, volgens mijn logica gaat een dominant mannetje eerder met zijn pootje omhoog om zo zijn territorium af te bakenen...

Genoeg 'photo-opportunities', in het Gasselse bos. En her en der even een hele mooie windhondenpose. Tidings is behalve supersnel nog ook eens zeer wendbaar. Ben heel benieuwd hoe hij het tijdens het coursen gaat doen.

Tidings' motto: 'Wat dijn is, mijn is!" brengt hij ook in het bos tot uitvoering.

Hoofdstuk 14    Een mensenpuppie?

Als Tidings 21 weken oud 13,9 kilo en 50 centimeter is, komt mijn kleine neefje Merlijn bij ons op bezoek. Het was wel even afwachten hoe de honden op hem zouden reageren. Chapter en Bouncer waren enthousiast omdat er mensen waren, maar omdat Tuppence en Tidings nog enthousiaster waren bleven zij, zoals gewoonlijk, een beetje aan de zijlijn staan. Tuppence leek kleine kinderen duidelijk gewend te zijn. Toch zou ik er geen moment over piekeren één van de honden met Merlijn alleen te laten; alleen al door hun speelsheid zouden ze hem kunnen verwonden of in ieder geval bang kunnen maken voor honden. Merlijn zelf vond het allemaal matig interessant, hij is poezen gewend en moest over die nieuwe beesten nog even nadenken. Tidings vond die kleine mensenpup erg leuk, maar was zo onstuimig dat we hem in het begin goed in de gaten moesten houden. Tidings had al snel respect voor mijn broer, de vader van Merlijn, omdat die duidelijk en gemeend hem vertelde wat wel en niet mocht. Daarna probeerde Tidings vriendjes te maken door op zijn rug te gaan liggen en met z'n poten de aandacht te trekken. Iets dat hij echt niet voor iedereen doet!

Tidings 22 weken, 14,7 kilo, 50,5 centimeter. Hij is nog steeds onstuitbaar, maar heeft zichzelf nu onder controle: eerst was het "ready for impact!" als Tidings kwam aangerend, nu kan ik rustig blijven staan, of zitten, hij stopt net op tijd. Hij kan ook mindere stoere dingen doen: hier ligt hij op Chapter's beer, en hij lijkt zelfs Chapter's maniertjes te gaan imiteren: beetje trappelen op de beer, beetje bijten, beetje piepen. En, alles voor de aandacht, dat geldt voor al mijn hondjes. Zowel Chapter als Tidings sloven zich hier uit om van August aandacht te krijgen. En dat lukt natuurlijk. Vraagje: "Een Whippet is een zogenaamde lange hond, maar hoe lang is dat eigenlijk?" "Nou, ongeveer zooooo lang."

Hoofdstuk 15    Voor de show

Tidings is 23 weken oud, 15,7 kilo en 51 centimeter. Er zijn voorlopig geen ringtrainingen, dus oefenen we weer op de keukentafel. Het lukt best aardig, hij is nu oud genoeg en snapt als vanzelf wat de bedoeling is. Volgens mij zit dat in de genen... We moeten nog wel wat oefenen, zeker weten. In werkelijkheid is er een kattenbrokje als focuspunt.

In september is het dan zover, de ringtrainingen zijn begonnen. Tidings is nu 24 weken en 51 centimeter gebleven, wel weegt hij weer iets meer, nu 16 kilo, wat voor een Whippet behoorlijk flink is. De ringtraining blijkt veel moeilijker dan ik dacht. Ik loop verkeerd (in 'slow motion' volgens de trainer, en alle omstanders, en dat ziet er blijkbaar echt niet uit), ben nog te langzaam met goed zetten, ga te snel van stap naar looppas, geef de bochten niet goed aan aan de hond, praat te veel tegen de hond, loop met de hond aan de verkeerde kant, trek te veel aan de riem als hij stil staat, zet hem op zo'n manier goed dat de jury heel de hond niet meer ziet omdat ik er voor sta, blijf te lang proberen hem perfect neer te zetten, loop te kort op de andere honden, laat z'n tandjes zo onhandig zien dat er niks te zien is... et cetera. Tja, het is ook allemaal waar, dus we blijven fijn doortrainen. De trainer deed het me voor en het zag er een stuk beter uit. Het ergste was dat August er ook bij was en mij na de training precies ging vertellen waar ik allemaal op moet letten... Maar, er is zeker hoop! En ik vind het leuk en Tidings vindt alle aandacht leuk, da's ook belangrijk.

Dezelfde week is Katja langs geweest om het Stamboekpapier van Tidings af te geven. En toen we hebben we meteen even 'showen' geoefend. En kijk, het begint nu echt ergens op te lijken! Tidings herkende Katja en werd echt dolenthousiast, hij vindt mensen toch al erg leuk, maar toen hij Katja zag wist 'ie niet meer hoe hij het had en toen we eindelijk gingen zitten ging hij prinsheerlijk bij haar op schoot liggen, op z'n rug. En maar lekker gekroeld worden! En hij is nu voor het eerst met een officieel meetinstrument opgemeten en, zoals Katja had voorspeld, viel het best mee met die 51 centimeter. Veel mensen vergissen zich daarin met hun Whippet en ik ook: Tidings haalt de 50 centimeter krap aan. Dus, geachte lezer, u mag van al voornoemde schofthoogtes één centimeter aftrekken.

Zoals al eens gezegd is het erg moeilijk Tuppence in de camera te laten kijken; zij heeft het te druk met andere dingen. Maar op deze foto van Tidings staat ze zo leuk, hier dus nog maar even een uitvergroting. Tuppence is het maatje van Tidings, maar Chapter wordt door Tidings steeds meer als prooi gezien, maar toch, na die 'aanvallen' lijkt het wel of Chapter het toch niet zo erg vond: ook al schreeuwde hij het uit, direct daarna staat hij hoog en stoer te kwispelen. Het doet me steeds weer denken aan iemand die eigenlijk niet in de achtbaan durft: van te voren is 'ie zenuwachtig, tijdens de dolle rit schreeuw hij het uit, en als hij uit de achtbaan stapt heeft hij zo'n adrenalinekick gehad dat 'ie het nog leuk vond ook!!

Door naar Hoofdstuk 16 en verder 

E-mailadres: chaptertwo@planet.nl

Terug naar Startpagina