"T ROODE PAARD
De paarden De poezen Beestenboel Bierbrouwerij Verbouwingen Links Contact
Terug naar Hoofdstuk 1 t/m 15
De honden
Hoofdstuk 16 And.... they're off!
Als Tidings precies zes maanden oud is, op 12 september 2006, is hij een halve kilo minder zwaar en in de hoogte niet merkbaar gegroeid. Een paar dagen later, op 23 september, was de 'grote dag': de Coursing Kennismakingsdag in Leek, Groningen. Ik had er al weken naar uitgekeken en op het laatst had ik zelfs buikpijn van de zenuwen. Er moest van alles worden meegenomen en het was een heel eind rijden. En wie zou meegaan: Bouncer of Chapter? Dat werd dus Chapter, die vindt autoritjes geweldig en hij is gek op andere honden. Op de heenweg keek hij dan ook voortdurend uit het raam, in afwachting van wat komen ging...
Tidings herkent zijn broers en zusjes en het leukste is nog wel dat het hele G-nest van Delirious er op deze dag is! Hij stoeit lekker met zijn zusje Delirious Gentle Gift "Kimmie". Later speelt hij ook met zijn broer Delirious Gnat's Whistle, beter bekend als "Whiz". Tidings is te dik.. dat zegt iedereen... tijd dus om dat puppievet te laten verdwijnen... tenminste, als hij op shows een 'Uitmuntend' wil kunnen scoren. Nou ja, dat wil hij natuurlijk niet, dat wil ik. Maar dat 'diëten' stel ik nog wel een paar weekjes uit....
Tidings heeft twee keer mogen coursen. Hij heeft de smaak te pakken en hopelijk kunnen ´we´ dit nog heel vaak doen! Volwassen getrainde Whippets rennen zo´n 850 meter, Tidings en de andere pups hielden het bij 350 meter. Vanuit de verte zien we hem komen rennen..... en binnen no time zijn die paar honderd meter voorbij.
Chapter maakt die dag kennis met Tidings´ broer Delirious Gabriël "Jagga". Chapter had het deze dag geweldig naar zijn zin.
En het allerleukste was dat ook hij op het einde van de dag een stukje mocht coursen achter het ´haas´. En hij begreep heel goed wat de bedoeling was! Dat begreep hij eigenlijk 's morgens al toen hij de eerste Whippet achter de haas zag rennen, hij wilde meteen mee rennen! Chapter mocht zelfs applaus in ontvangst nemen en ik was echt vreselijk trots. De foto's zijn niet al te best, tijd voor een telelens, maar.... zijn gedrevenheid is goed te zien!
Chapter, Jagger, Whiz en Chapter. Probeer dan maar eens de riemen uit elkaar te houden. En dan de groepsfoto, met van links naar rechts Eden, Whiz, Kimmy, Jagger, Scott en Tidings. Jagga en Eden wonen bij moeder Rolls.
Op de terugreis was Tidings erg moe van alle nieuwe indrukken en natuurlijk ook van het rennen zelf. Hij droomt vast al van de volgende keer... De volgende dag heeft hij helaas één van de kippen, Agatha, tot maaltijd gemaakt, ik denk dat zij hem met haar witte veren te sterk deed denken aan het witte wapperende plastic waar hij de dag daarvoor nog onder mijn luidkeelse aanmoediging achteraan heeft gejaagd...
Hoofdstuk 17 The show must go on
Op 19 november 2006 vond de Jonge Honden en Veteranendag van de Nederlandse Whippetclub plaats. Natuurlijk was ook Tidings van de partij en.... hij won in zijn leeftijdscategorie! De keurmeester was de heer Wauben en het keurverslag is als volgt.
8 mnd jonge reu van prima type. Prima allure, mannelijk hoofd, goede schedel, snuit. Onderkaak mocht wat krachtiger. Prima hals, mooie hoekingen, goed gewelfde en vaste bovenlijn. Prima lichaam, prima bespiering en bone. Gaat vlot door de ring.
Ik was zo trots als wat (alsof ikzelf de Miss-verkiezingen had gewonnen, zou je denken), maar.... helaas waren we onze camera vergeten, dus heb ik alle foto's geleend van de Nederlandse Whippetclub. Eén van de hele leuke momenten was dat Tidings van de keurmeester, terwijl hij op de keurtafel stond, een dikke kus op zijn neus kreeg. Erg begrijpelijk, die donkere ogen van Tides doen je ter plekke smelten. Bouncer was er ook bij, maar hij vond het pas leuk toen de eerste bijna-loopse teefjes op zijn pad kwamen.
Heel gezellig zo'n show, het duurde wel even voordat August en ik begrepen wat nou eigenlijk de normale gang van zaken is, maar dat is simpel: je neemt je bench mee, of een mand of deken, stoelen voor jezelf, te eten en te drinken, je gaat aan de ring zitten en kletst met andere Whippeteigenaren de rest van de dag door. En je koopt je arm aan alle leuke spulletjes: sjieke halsband, nieuwe showlijn die niet zwart afgeeft, een nylonbench (de ijzeren gaan we verkopen, die hebben we nooit gebruikt), snoepjes, grote haken voor in de grond, et cetera.
We deden ook mee aan de nestbeoordeling. Het nest dat won was het jongste nest die dag, echte pups nog en daarom erg schattig. Ook deze foto is van de Whippetclub.
Tja, Tidings is ondertussen ruim acht maanden oud en de puberteit gaat ook niet aan hem voorbij... de laatste weken vind ik bijna elke dag wel iets dat is vernield door het ventje, dingen die hij voorheen niet eens aankeek. En kleine plasjes binnen: hop, poot omhoog, plasje in de gang, en met die grote donkere ogen naar mij kijken alsof er niets aan de hand is. En er is nu ook strijd met de anderen voor aandacht, lekker makkelijk met die lange poten: je stapt gewoon over die drie dwergen heen. Verder is hij een ietsepietsie afgevallen (niet zichtbaar voor het mensenoog...) en moet ik nu toch echt perk en paal gaan stellen aan de megaveel tussendoortjes die mijn honden krijgen. Die krijgen ze deels uit schuldgevoel van mijn kant (ik werk per slot van rekening 32 uur per week en dat vinden ze niet leuk), deels omdat ze me altijd zo hoopvol achternalopen en aankijken en deels omdat ik zelf ook van de tussendoortjes aan elkaar hang. Dus ja, hoe kan ik mijn darlings nou iets lekkers weigeren??
En dan is het zover: onze eerste echte show: de Kerstshow 2006 in Wijchen. Na vier uren waren de Whippets aan de beurt, onder keurmeester Stuifbergen-Hoetjes. De groep van Tidings bestond uit drie Whippets en hij eindigde als derde, maar....
"9 mnd, flinke maat reu, harmonisch van bouw, mooi hoofd, prima oog, oor, gebit. Voldoende halslengte, tamelijk steil in voorhand, fraaie brede dij. Diep lichaam, mooie voeten, prima vacht. Gaat gemakkelijk, maar kon voor vooral nog vaster. Kwalificatie: Uitmuntend"
Dus dat is zeker reden om hem voor volgende shows in te schrijven!
De foto's zijn van Katja Brom.
Deze dag is Chapter mee geweest, die vindt zulke dingen leuk. Hij werd tot driemaal toe aangezien voor een Lancashire heeler, een kleine engelse veedrijver die het vee in de hielen bijt om ze op te jagen, tevens fervent rattenjager. Ik had er nooit van gehoord, maar nu ik het heb opgezocht, kan ik me er wel iets bij voorstellen. Maar nee, hij is echt een heuse Teckel-kruising!
Mijn inmiddels ex-collega Judith kwam ook nog langs. Zie hier Tidings met zijn "zelf"-gemaakte wax coat.
Hoofdstuk 18 Recapitulatie
Tijd voor recapitulatie, en wel heel letterlijk: als ik zo mijn eigen hondenpagina (ondertussen een half boekwerk) doorlees, dan haalt dat in ieder geval herinneringen naar boven over de dingen die ik heb beschreven, maar ook over de ongeschreven dingen...
Ik begin maar bij het begin... Ja, het was een spannende week voordat Chapter kwam. Ik las gauw van alles over puppies opvoeden en die tuin moest dus worden afgezet. Al snel heb ik een groter deel afgezet, en toen nog groter... tja, en op een dag sprong Bouncer over de omheining, via een muurtje, en toen hebben we meteen een groter stuk afgepaald met hoger gaas. En toen kwam Tidings en het moest van mij nog groter. En nog ben ik niet tevreden, dus zijn er al weer serieuze uitbreidingsplannen: een stuk van de wei gaat worden afgezet opdat er bomen gepland kunnen worden. Dan kan dat stuk mooi weer bij tuin worden getrokken, voor mijn hondjes...
Ik gaf Bouncer zijn naam, maar ik had niet kunnen vermoeden dat hij 'm zoveel eer aan zou doen... hij was nog geen tien weken oud denk ik, we waren met z'n drietjes boven en we hoorden August thuis komen. Chapter en Bouncer wilden hem direct gaan begroeten, maar... Bouncer had nog niet geleerd hij hij van een trap af moest lopen... maar hij wilde wel persé naar beneden en dus nam hij de kortste weg... Ja, ik schrok vreselijk maar kon niets doen: mijn kleine stuiteraar stuiterde letterlijk van de trap af en eindigde onderaan. Hij keek omhoog naar mij, zei zachtjes "oe oehh", deed nog van schrik een plasje, krabbelde overeind en rende naar buiten om August te begroeten..!! Ik heb hem een paar uur in de gaten moeten houden van de dierenarts, maar er bleek niets aan de hand. Wel is duidelijk geworden dat Bouncer zo vaker met dingen omgaat: gewoon doen, de pijn komt later! Dappere vent...
Met de komst van Tuppence is alles echt veranderd. Het is goed voor mijn 'mannen' dat ze er is, want zij kan ze aan, en dat is ook nodig. Maar ik zal haar nooit meenemen naar een show of coursing, met Tidings, omdat ze zo dominant is dat dat geen leuk uitstapje wordt.
Op de foto is Tidings negen maanden en dus een puber.. er gaat haast geen dag voorbij of er is weer iets kapot: post, slippers, plint, mand, kamerplant, boeken. Chapter en Bouncer hebben ook het nodige vernield, maar achteraf gezien: zij konden natuurlijk lang niet overal bij en bovendien zaten we toen voortdurend in verbouwingen, dus er was ook weinig voor ze om aan te knagen. Ja, Tidings is een echte Shredder, we noemen hem ook wel eens Verrekte Whippet, maar dat is dan toch liefdevol bedoeld... zucht. Aan de andere kant is hij juist veel aanhankelijker geworden, heel typisch. Alsof hij nu pas denkt: "ik blijf hier". Misschien is dat een Whippet-eigenschap, ik weet het echt niet. Het is wel zo dat Chapter en Bouncer jonger waren toen ik ze kreeg, en dus misschien net zo'n gevoelige periode waarin ze zich gaan hechten. Misschien is het dat ook niet en zijn die kleintjes van nature echte mama's kindjes. Bouncer wordt immers niet alleen vanwege zijn jeugdig koppie "BabyBouncer", en andere kleffe naampjes, genoemd...
Deze 'flashback' wordt vervolgd.
Hoofdstuk 19 Prikkelbaar
Op 14 januari, Tidings is dan tien maanden oud, neem ik hem en Bouncer mee naar een Regiowandeling van de Whippetclub. Het is die dag prachtig weer voor de tijd van het jaar: het is alsof de natuur al wekenlang er rekening mee heeft gehouden dat er een stel van die koukleumende hondjes deze dag wil gaan wandelen. Er zijn een stuk of dertig Whippets, een Deerhound (of was het een Ierse Wolfshond, hoe dan ook, een hele grote windhond), een kleine Terriër en één op hoge poten.
De wandeling was deze keer in de bossen ten oosten van Geldrop, en het was onze eerste keer dat we meeliepen. Ik dacht nog: hoe moet ik mijn zandkleurige gestreepte Whippet op afstand herkennen tussen al die andere, maar ik was hem al snel kwijt en terwijl ik voor me uit tuurde op zoek naar hem, draaide ik me om naar achteren, waar hij eigenlijk niet kon zijn, en daar stond zestig meter verderop een Whippet. Ik riep daadwerkelijk instinctief zijn naam, en ja hoor, hij was het! Gek is dat, dat je verstand denkt je hem niet zult herkennen, maar dat je instinct het precies weet. Hij herkende mij ook, was blij dat ik er nog echt was en rende meteen naar me toe.
Het bos bij Geldrop is een mooi bos-, heide- en zandgebied met een schaapskooi waar alle honden veilig los konden. Tot op dat moment vond Tidings het best leuk, hij daagde wat Whippets links en rechts uit en rende dan keihard rondjes. Eenmaal op in de schaapskooi renden op zeker moment een stuk of zes, zeven Whippets heerlijk hard achter elkaar aan, Tidings voorop, waarschijnlijk in de veronderstelling dat hij de leider was... de Whippets achter hem zagen het meer als teken dat hij een prooi moest zijn... en hij werd na een paar honderd meter dusdanig gevloerd dat hij het eerste kwartier niet meer van mijn zijde week... daarna zocht hij troost bij een wildvreemde man, want hij was errug zielig. Bouncer daarentegen was alleen maar bezig met een stel aangelijnde pups: hij liet ze de hele wandeling niet met rust en helaas voor het leerproces, geen van die hondjes zette hem op zijn plaats.
Na ruim anderhalf uur waren we weer bij de auto's, waar erwtensoep, roggebrood met spek, koffie, limonade en brownie's waren. De honden waren helemaal niet moe omdat ze vrij rustig hadden gelopen, voor hun doen. En zo gingen we weer naar huis. De volgende keer mogen ze alle vier mee, dat durf ik nu wel aan.
De volgende dag was het weer ook fantastisch en dus dacht ik met alle vier de honden te gaan wandelen. Ditmaal niet in het Gasselse bos, maar op De Tongelaar, een gebied van Staatsbosbeheer. Ik ben er Bouncer z'n halsband kwijtgeraakt, Tidings heeft een aantal schapen de schrik van hun leven gegeven en ze renden voortdurende onder prikkeldraad door, twee dingen die ze echt moeten afleren. Tijdens onze vorige boswandeling, een paar weken geleden, gebeurde wat ik al een tijdje vreesde: we kwamen een paar honden tegen, mishandelde dieren uit Spanje bleek achteraf, en die begonnen Tidings en Bouncer op te jagen, voor de lol, dat wel. Maar Tidings rent eerst en denkt dan, zoals elke behoorlijke Windhond denk ik, en verdween dus keer op keer door het prikkeldraad dat net in dat stuk van het bos staat. Ik zag hem verschillende keren ineenkrimpen van de pijn, maar hij ging gewoon door. En ja natuurlijk, thuisgekomen zag ik wat de schade was: flinke krassen op zijn voorpoten en knieën. Nu, op De Tongelaar, leek hij daarom wel een stuk voorzichtiger. Ja, dat terrein is natuurgebied, het staat echter vol met prikkeldraad en diepe autosporen, je mag er niet met je paarden komen en ook niet met loslopende honden. O o, ik was in overtreding... en ja, we waren ruim een uur onderweg toen we de boswachters tegenkwamen... en die hadden het verzoek om de honden onmiddellijk aan te lijnen. Ik protesteerde nog zwakjes, lijnde er toen toch drie aan, Bouncer had immers geen halsband, en ben naar de auto teruggegaan, die gelukkig vlakbij stond. Mooie flauwekul, honden aanlijnen in een bos. Pfff, het enige natuurschoon dat daar die dag te zien was, waren mijn hondjes!
Hoofdstuk 20 Het is er toch nog van gekomen
Na een ongekend zachte winter viel op mijn verjaardag, 8 februari, dan toch echt sneeuw. Niks aan als je nog naar huis moet met de auto, maar het levert wel hele leuke foto's. En niet te vergeten, het was Tides zijn eerste echte sneeuw. Ik heb helaas zijn eerste reactie niet gezien, maar het was duidelijk dat hij het erg leuk vond, zeker als er sneeuw opspatte terwijl hij rende: dan probeerde hij dat te vangen. De honden werden behoorlijk nat, maar alleen Chapter rilde van de kou en ik moest hem, zoals de laatste tijd de gewoonte is omdat Tidings hem in de wei altijd een paar keer 'aanvalt', door de wei heen dragen... Chapter is een watje, dat is waar, maar ach, vier stoere honden is ook niet nodig, één knuffelbaby ertussen is erg leuk om extra te vertroetelen.
Maar iets anders zou er niet van komen.... Al toen ik nog wachtte op de geboorte van het G-nest, van waar uit ik uiteindelijk Tidings mee naar huis zou nemen, wist ik van de Kampioensclubmatch van de Nederlandse Whippetclub. Die is er maar eenmaal per jaar en is dé hondenshow waar je naar toe MOET. Er zijn nota bene dubbele titels te vergeven en het stikt er van de Whippets en Italiaanse windhondjes en -liefhebbers. Dus vooral erg gezellig. En Tidings zou een goede kans maken, dus daar zouden we heen gaan! Alles was klaar, alle hondenspulletjes, de bench, Chapter en Tidings lekker fris gedoucht, de fotocamera, ik had zelfs mijn auto gewassen. Niks kon ons nog tegenhouden, zondag 18 februari zou het zover zijn! Die zaterdagavond, nog één nachtje slapen, ging August nog even de mail binnenhalen. Er was een mailtje van Katja, zei hij, waarom ik er vandaag niet was geweest, of er iets aan de hand was.... Het duurde nog heel even voordat ik het ondenkbare moest geloven: de Kampioensclubmatch was op zaterdag 17 februari en op dat moment dus al uren voorbij... Ik hoef niet uit te leggen hoe ontzettend teleurgesteld ik was en hoe boos op mezelf, want zoiets overkomt mij eigenlijk niet! Stom, stommer, stomst. Maar onomkeerbaar en natuurlijk zijn er ergere dingen. En als August niet toevallig de mail even had gecheckt, dan had ik zondagmorgen in m'n eentje bij het Dogcenter in Zaltbommel gestaan. Volgens Katja gebeurt dat elke exposant wel één keer in z'n leven. Schrale troost. Hier een foto van de teleurgestelde snoet van Tidings toen hij zich realiseerde dat zijn "fifteen minutes of fame" hem waren ontnomen... Zijn zusje Eden won die dag twee CAC's, en ook zijn broertjes Whiz en Jagga behaalden weer een "uitmuntend". Ik mag graag denken dat Tidings ook weer een "uitmuntend" had behaald, maar dat hij toch geen eerste had kunnen worden; zijn broertjes werden tweede en derde en de reu die eerste werd van de Jeugdklas Reuen is toch een ander type, met onder meer fijner gebouwde voeten. We zullen het nooit weten.
Ach nee, deze foto is een paar dagen later gemaakt en hij weet natuurlijk van niks, maar je zou toch bijna medelijden krijgen als 'ie zo'n smoeltje trekt... Het viel me overigens afgelopen week pas op dat het witte vlekje op zijn neus een stuk kleiner is geworden. Helemaal zoals door Katja voorspeld... Katja doet wel meer voorspellingen (lees: Katja weet nou eenmaal veel over Whippets) die steeds blijken te kloppen.
Ach ja, als ik deze Whippet door zijn puberteit heb geloodst dan weet ik ook al heel wat meer, zucht. Er sneuvelen nog steeds spullen, maar hij weet heel goed wat wel en niet mag, anders zou hij die dingen ook wel doen als wij thuis zijn. Als ik hem dan na de daad erop aanspreek, dan kan ik alleen maar hopen dat mijn boze woorden ergens in zijn koppie blijven hangen voor als hij de volgende keer weer er over denkt zijn tanden ergens in te zetten. Opsluiten in een bench of in de berging is geen optie, en niet alleen omdat ik daarvoor te lang van huis ben. Stel je voor dat ik hem dit niet zou kunnen leren, tuurlijk wel, zo moeilijk is het niet. Dit is wel de periode dat veel mensen het opgeven met hun hond, zo lees ik overal op Internet, en hem verpesten of zelfs weg doen. Tidings is mijn derde pup en niet 'lastiger' dan die twee kleine Teckels, maar dat was ik al bijna weer vergeten. Wat Tidings trouwens wel doet, en wat Chapter en Bouncer door hun lichaamsbouw simpelweg niet kunnen, is, als ik zit, zijn poten op mijn schouders leggen en zijn kop op mijn hoofd. Ik vraag me af of dat een dominantiegebaar is of juist een teken van vriendschap? Bij paarden is het een echt dominantiegebaar, al vóór dat je de voorbenen in je nek krijgt. Wie het weet mag het mij vertellen!
Tip voor andere 'wanhopige' puberhondeneigenaars: vergeet alsjeblieft niet je hond regelmatig ook te prijzen als hij braaf in z'n eentje met z'n speelgoed aan het spelen is, en hem niet alleen boos aan te spreken als hij met de verkeerde dingen bezig is!
Hoofdstuk 21 Nix, helemaal Nix
Ons lieve katje Nix is niet meer. Ze is zaterdag 3 maart gebeten door één van de honden en we hebben haar moeten laten inslapen. Ik weet dat dat dubbel afschuwelijk klinkt, maar dit is niet het hele verhaal. Nix was al zeker 14 jaar oud en afgelopen december zag ons witte katje geel. Ze wilde ook niet eten en was erg ziek. Na een stuk of zeven dierenartsbezoeken, evenzoveel vochtinfusen, een dubbele antibioticumkuur, een compleet bloedonderzoek en dwangvoeding, kon alleen worden geconstateerd dat er leverproblemen waren, maar niet of die ergens weer het gevolg van waren, en dat onze krasse dame spoedig weer levendig werd en het huis met ijzeren klauwtje regeerde. Alleen voor Nixie hadden de honden, maar zelfs ook de paarden, respect. Ja, dat was echt helemaal onze Nix. Toch begon ze de afgelopen weken verder af te vallen en ze bleef uitgedroogd. Die zaterdag stond ze op de verkeerde tijd op de verkeerde plaats; de honden hadden 'ruzie' over een bot en dan wordt er links en recht wat afgegromd en tanden getoond. Een gezond katje had allang weggeweest, maar had ook niet zulke schade opgelopen; niet alleen een behoorlijke snijwond op haar hoofd, maar ook een kras bij haar oog, een bloedneusje en een botsplinter die uit haar schedel stak. Daar kwam bij dat we bij de dierenarts ontdekten dat ze al flink op haar eigen lichaam had ingeteerd: ze woog nog maar 2,1 kilo, haar tandjes waren doorzichtig door onttrekking van kalk (en dat is ook met haar botjes gebeurd, vandaar dat haar schedeldakje zo makkelijk brak) en ze had zeker twee grote tumoren bij of in haar lever en darmen. Bovendien was ze geel gebleven dus de problemen met haar lever waren inderdaad duidelijk niet van tijdelijke aard geweest. We hadden geen keus, maar we missen haar verschrikkelijk, want als er ooit een katje was met karakter, dan was het onze Nixie. Ze was Nix, helemaal Nix...
Er gebeuren de laatste tijd natuurlijk ook leuke dingen, zo is Tuppence op 1 februari acht jaar geworden, Bouncer op de 28e alweer drie (maar is z'n babyface nog steeds niet kwijt) en Tidings heeft op 12 maart zijn eerste verjaardag gevierd! Deze drie foto's zijn op de verjaardag van Tides gemaakt: hij is te zien als "snel", "stoer" en ronduit "onhandig".... Chapter en Bouncer kijken alsof ze nog nèt niet in de lach schieten....
Op de laatste dag van maart ben ik voor het eerst met Tidings naar de renbaan in Venlo gegaan. Het duurde uren voordat we aan de beurt waren en alhoewel Tidings af en toe met belangstelling naar de verrichtingen van de andere windhonden keek, koos hij toen hij eenmaal op de baan stond voor de kortste weg naar mij terug, en dat is natuurlijk niet een grote bocht maar een rechte lijn over het middenveld... zucht... het haas interesseerde hem helemaal niet, ook niet toen één van de leden van de Limburgse Windhonden Renvereniging het hem voor de neus hield. Ik kreeg het haas mee om thuis te oefenen, alsof Tidings al niet dozijnen soortgelijke knuffelbeesten had verscheurd. Dus ja, zonder ook maar enige vorm van oefening zijn we huiswaarts gegaan. Maar eenmaal thuis had ik de tas nog niet openen of Tidings griste het haas eruit en trok hem aan stukken! Dus, er is hoop voor de volgende keer. Het probleem zal wel zijn geweest dat hij nog niet op de renbaan was geweest en misschien ook dat geen van zijn viervoetige huisgenoten erbij was.
Een paar dagen later zijn we met z'n vijven gaan wandelen op wat August en ik het 'graspad' noemen, een leuk pad om met de paarden over heen te galopperen, richting de bossen, vlakbij ons. Maar nu ik al in geen jaar meer heb paardgereden, wilde ik eens met de honden er over heen. Die hebben daar echt veel meer plezier in! Lekker onbekommerd rennen en Tidings en Tuppence duiken om de paar meter in de sloot!
Daarna is het rennen over de velden met maïsstoppels en dan terug naar de auto. Wat met de paarden een paar minuten is, duurt nu een half uur, want ja, de honden rennen dan wel lekker door, ik niet, ik kijk liever rustig naar hoe die vier genieten!
De foto hieronder is genomen tijdens een bierbrouwcursus van August. "Hoe heet die hond ook al weer... Delirium Good Tidings???"
Hoofdstuk 22 De helpende hond
De honden mogen graag een helpende hand toesteken als ik ergens mee bezig ben, wáár ik ook mee bezig ben... Hier ben ik het kippenhok aan het slopen en dat is extra leuk; lekker neuzen tussen de twintig jaar oude klimop, graven onder de golfplaten en tussen de stenen. En ik maar bij elk takje opletten dat ik er niet tegelijkertijd een hondenteentje vanaf knipte... Nu staat er een hangmat en een parasol, en dat is ook leuk om lekker in te schommelen, alleen meestal niet voor Tidings, want juist door zijn lange poten lukt het hem niet goed om in de hangmat te springen.
Bouncer en Tidings liggen graag bij mij als ik de homepage update (of weer op Marktplaats aan het speuren ben...), maar dan altijd met die gezichtjes van "doen we het zo goed?? vind je ons wel lief?? we willen niet in de weg zitten hoor..." Zo bezorgen ze me steevast iets van een schuldgevoel...
Eindelijk, na vele weken de ene reden na de andere (lees: smoes) om niet te gaan, zijn we weer naar de renbaan in Venlo gegaan. Maar omdat het de vorige keer eigenlijk nergens naar leek, had ik deze keer plan B. En plan B werkte! Dat zat zo: ik heb ook Chapter meegenomen, want ik had vorig jaar in Leek gezien hou enthousiast hij was als hij alleen al de andere honden zag lopen, en hoe hard hij probeerde zelf achter het haas aan te gaan. Dus... samen met de starter van de Limburgse Windhonden Renvereniging heb ik Chapter en Tidings losgelaten, Chapter net iets eerder, en jawel hoor, deze keer ging ook Tidings als een razende achter de haas aan! En Chapter net zo goed, maar hij was natuurlijk kansloos. Toch was ik op hem nog het meest trots, met die kleine kromme pootjes zo fanatiek over de windhondenbaan. Helaas heb ik daarvan geen foto's gemaakt. Hieronder zitten beide racers nog bij de auto, niet wetende wat ze later mogen gaan doen, en maken ze kennis met een jonge Afghaan.
Begin juni is het zonnig en hoog tijd om het hooi binnen te halen. Natuurlijk is een helpende hand in de vorm van 'helpende' honden altijd welkom, en dus zitten de honden er letterlijk weer bovenop.
Tidings is er met zijn lange poten net zo snel op als af, maar ook de kleintjes nemen zonder aarzelen deze sprong. Ach ja, behalve Chapter natuurlijk, want een heer van stand springt niet, een heer van stand wordt met gepaste eerbied naar beneden begeleid.
En terwijl de honden spelen en graven en niezen van het hooi en ik foto's sta te maken, versleept August de tweehonderdste baal hooi....
Zo, nog een week voordat we naar de openluchtshow in Almere moeten. We zijn er klaar voor: windtentje, parasol, opvouwbare bench, opvouwbaar stoeltje, hondenkussen, dekentje, drinkbak, grondpen, lange lijn, showlijn, extra halsband, paspoort, inschrijfformulieren, armband voor shownummer, nagelschaartje, geld, babydoekjes, hondendroogdoekje, paté, water, kattenbrokjes als beloning, fototoestel... Ja, we zijn er net zo klaar voor als de vorige keer, toen alles de avond van te voren al in de auto stond en we zo konden gaan, als ik me niet zo vergist had en de show toen al voorbij was... Dus deze keer ben ik extra nerveus en blijf ik checken en dubbelchecken!
Hoofdstuk 22 Drie keer scheepsrecht?
Op 16 juni 2007 op de FlevoDogShow in Almere, onder keurmeester de heer Jipping in de Jonge hondenklas:
"15 mnd grote reu. Korrekte hoogte-lengteverhouding. Ruglijn zou ietsje vloeiender kunnen zijn. Krachtig hoofd met behoorlijke bakken. Korrekt aangezet oor, oog en gebit. Krachtige hals, mooi ontwikkeld lichaam. Korrekte hoeking in voor- en achterhand. Goede bespiering. Heeft vrije, krachtige beweging die zich in front nog iets moet stabiliseren. Kwalificatie: Uitmuntend."
Dat is eigenlijk wat er een half jaar geleden in Wijchen ook werd gezegd. Ik moet eens zien of dat vanzelf beter wordt of dat we er iets aan kunnen doen. Hij werd van de twee tweede, maar ik ben er zeker tevreden mee. Je moet toch het gevoel houden dat een CAC en uiteindelijk een kampioenstitel binnen je bereik liggen, anders heeft showen geen zin, ook al kan het heel gezellig zijn. Nu heeft hij dus een derde keer uitmuntend gekregen, daarom blijven we 'gewoon doorgaan'.
Op deze dag waren ook broer Jagga, zus Eden en moeder Rolls er. We zaten in onze windtentjes het ene moment tegen de regen te schuilen, het andere moment tegen de zon. Tidings vond de reünie best leuk: hij wierp zich maar meteen in de schoot van Renny, de eigenaar van die drie.
Twee weken later was er al weer de volgende show, deze keer in Echt, Limburg. Onder keurmeester M. Heine kreeg Tidings de volgende kwalificatie:
"14 Monate s.g. im type. Rude im grosser Rahnen. Corr. Kopf. Typ. Augen und Ohren. Gute Halslinie, vorne etwas lose. Gute Korperporportionen. Corr. Rutensitz. Hinten etwas eng in der Bewegung. Corr. Haar. Kwalificatie: Uitmuntend."
Omdat Tidings de enige in zijn klasse was, ging hij automatisch door naar de volgende ronde, waar een CAC valt te behalen. Helaas, daar stopte het. Eigenlijk heeft hij ook deze keer dezelfde opmerkingen gekregen als de vorige keren. Volgende keer beter. Het schijnt dat zijn gangen nog wat onzeker zijn, en dat kan met leeftijd verdwijnen. In augustus proberen we het weer, dit keer in Berghem, bij Oss.
Op 12 juli werd Chapter vier jaar. Hij was uitzinnig van vreugde met deze nieuwe mijlpaal....
En ook Bouncer, Tidings en Tuppence waren op het feestje..
Tuppence steekt bij wijze van felicitaties haar tong naar mijn Birthday Boy uit. Bouncer, normaal gesproken een zeer fotogeniek hondje (ik spreek objectief...), was zó blij dat er geen foto van te maken viel. Wel heb ik de eerste echte mooie actiefoto van Tidings kunnen maken!
Vier keer bleek op 12 augustus, op de show van de K.C. Oss in Berghem, ook niet scheepsrecht. Tidings was al een paar dagen niet lekker, realiseerde ik me achteraf, en in de hal waar wij moesten showen was het werkelijk bloedheet. Normaal gesproken voor een Whippet niet zo'n probleem, het zijn van nature koulijders, maar hij had totaal geen puf; en dat was duidelijk te zien op het moment supreme. Ik had hem wel iets beter kunnen showen, maar ja, op zo'n moment denk ik daar weer niet aan omdat ik bepaald niet een geroutineerde shower ben. Hoe dan ook, hier het rapport van keurmeester mevrouw Tromp-Pruijn:
"Reu die wat royaal aan de maat is en dat ook in zijn bouw. Daarmee bedoel ik dat haast een maximum aan substantie paart aan een hoofd dat nog net niet grof is. Maar alles past wel bij elkaar. In stand is hij een flinke, maar toch vloeiend belijnde jongen, maar in gangwerk laat hij het vandaag wat afweten (hitte?). Het is wat kort en moedeloos. Kwalificatie: Zeer Goed."
Zeer teleurstellend, maar de keurmeester vertelde me wel dat alleen zijn "moedeloosheid" de reden voor de kwalificatie was. En deze keer geen opmerking over zijn maaiende voorbenen. Voor zusje Eden was het op deze show weer raak: haar derde CAC alweer!
Ik heb maar één foto van Tidings gemaakt op deze dag, en die geeft zijn toestand goed weer: lusteloos. Hij heeft wel even met zijn zusje Eden gespeeld, maar niet met het enthousiasme dat bij hem hoort. Op de foto ook Eden en Lotec, het Italiaantje van Katja en Han. Hij is nog een pupje en maar een ieniemienie vergeleken met Tides, maar hij is er niet minder dapper om!
Hoofdstuk 23 Nog meer kanshebbers
In oktober is de Rasloze Hondendag in Apeldoorn, en ik ga daar met Chapter en/of Bouncer naar toe. Ze zijn al mee naar de ringtraining geweest (moet je die mensen met de rashonden naar ons zien kijken...), maar vooral Bouncer is 'not amused'. Gelukkig hebben we een heel geduldige ringtrainer, maar ik kijk het nog een paar weken aan om te zien of het wel zinvol is Bouncer in te schrijven. Die paar keer dat hij met Tidings naar een show is mee geweest vond hij het alleen maar leuk omdat er ook teefjes bleken te zijn. Al het andere was niet aan hem besteed. Chapter daarentegen vindt die dingen veel leuker, maar zich laten aanraken daar een vreemde man, da's ook voor hem erg eng. Dat komt ongetwijfeld omdat hij alleen maar op een tafel wordt gezet en door een vreemde aangeraakt als de dierenarts komt voor het jaarlijkse prikje... Chapter kruipt dan helemaal tegen me aan, maar Bouncer werpt zich simpelweg in paniek van de tafel, ongeacht de gevolgen... en hij is nog minder dan Chapter, die ooit wel een vervolgcursus heeft gehad, gewend aan het lopen aan de lijn, nog even oefenen dus.
Op 7 oktober, na weken van "intensieve ringtraining' met Chapter én Bouncer, die nu geen kamikaze-acties meer uitvoert, gaan we naar Apeldoorn. Met 36 andere kruisingen werden de broertjes gekeurd door mevrouw Dekker. In hun klasse deden in totaal 7 grote en kleine honden mee. Mijn hondjes wonnen niet, maar deden het wel heel goed:
"Bouncer: Krachtig gebouw reutje, kortbenig, sterk hoofd met brede schedel. Ernstige expressie. Sterk schaargebit, mooie voorborst, gespierd lichaam, iets oplopende rug. Gaat vlot. Mooie zachte vacht. Serieuze jongeman."
"Chapter: Unieke verschijning. Kortbenig, mannelijk terriërhoofd, krachtig gebit. Langharige oortjes, gladharig hoofd en ruwharig lichaam. Compact gebouwd. Queen Anne front. Gaat vlot met korte pas. Zelfverzekerd mannetje."
Erg treffend en ook erg grappig! Ik kan het allemaal alleen maar bevestigen... Het zelfverzekerde van Chapter is niet echt typisch voor hem; het kwam eigenlijk doordat hij het ontzettend leuk vond allemaal. Ik denk dat we nog wel eens naar zo'n dag gaan, het was erg gezellig en veel relaxter dan op de rashondenshows waar ik met Tidings naar toe ga. Maar dat is natuurlijk niet zo vreemd, daar staat meer op het spel.
Ze liepen alle twee heel goed, en ook het staan en tandjes laten zien op de tafel ging als vanzelf.
Ik was bijzonder trots, dat kun zie
je zo.
Het was erg vermoeiend en dus moesten de mannen tussen het wachten door een slaapje doen op de bestuurdersstoel van de auto. Maar daarna was het tijd voor een bezoekje aan Miles, die ruim twee weken geleden bij ons is weggegaan en nu in Vierhouten staat. Ze konden daar lekker loslopen en waren dus total loss toen we eindelijk naar huis reden.
Op 3 november organiseerde KC Dordrecht in Bleiswijk een tentoonstelling, keurmeester voor de Whippets was Anita Gielisse. Zij staat erom bekend dat ze streng is, dat werd me van meerdere kanten gezegd. En 'streng' bleek te willen zeggen dat ze veel meer details ziet en benoemd dan de gemiddelde keurmeester, en dat je niet zo makkelijk een Uitmuntend krijgt. Dit keer eindigde Tidings als eerste van zijn klasse, boven Spotlight Fionnmae, waar hij in Almere nog van verloor. Ik was dus erg blij, maar de vreugde was van korte duur:
"19 maanden. Flinke reu. Goed type. Krachtig hoofd, wat in schedel niet breder mag worden. Goede voorsnuit + goed gebit. Goed oor. Prima hals + rugbelijning. Goede croupe. Goede onderbelijning. Iets te welgedane voederconditie. Goed bot. Middenvoeten konden iets beter zijn. Voeten net voldoende. Goed velletje. Gaat goed van opzij, maar voor zeer los in ellebogen + polsen. Kwalificatie: Zeer Goed"
Naar het schijnt mag je met zo'n beoordeling van mevrouw Gielisse blij zijn. En natuurlijk slaan we iedere keer weer in grote voorraad kauwmateriaal in; kauwen is Tidings' meest geliefde bezigheid, hij houdt het uren vol en ik denk dat hij het nog liever doet dan rennen. En op zo'n show krijgt hij de hele dag mijn exclusieve aandacht, dus het zal hem verder 'worst' wezen..
Twee weken later: nieuwe ronde, nieuwe kansen op de Winnershow in Amsterdam, onder Amerikaanse keurmeester Nelson Huber. Helaas heb ik daar (nog) geen foto's van, maar ja, het gaat ook allemaal wel een beetje op elkaar lijken, hoewel de Winner een hele belangrijke internationale show is. Tidings stond hier met zijn broertje Jagga in de ring, en eindigde als tweede achter hem:
"Nice head. Nice dark eye. Good depth of chest. Good topline. Nice bent of stifle. Good feet. A bit wide in front. Taillength is oké. Kwalificatie: Uitmuntend."
Zo zie je maar, de meningen blijven een beetje verdeeld, dus we gaan voorlopig nog door. Ik kan mijn showtechnieken verbeteren en Tidings kan best een ietsiepietsie afvallen zonder dat mijn geweten of zijn maag gaat knagen.
Eden, Tidings' zusje, deed het weer meer dan fantastisch en werd Winster '07!
Hoofdstuk 24 Say "Cheese"
Op één van de shows stond een stand van Indigodog Hondenfotografie en ik vond het hoog tijd dat mijn honden eens 'professioneel vereeuwigd' werden. Op een zonnige zondag in november heeft Carmen de onderstaande foto's gemaakt, die binnenkort ook bij ons aan de muur zullen hangen.
Bij zo'n foto is natuurlijk geen commentaar nodig! Het is zowat de grappigste foto denkbaar..
De laatste foto is een hele mooie van Tuppence én van de plek waar mijn sleutelbos op dat moment al onder het zand lag begraven... Dáár kwam echter bijna twee uur later pas achter. Maar ik mag niet klagen, want ga maar eens zoeken in een groot bos!
Dan hier nog wat 'winterfoto's' door mij gemaakt in december.
Bouncer is fotogeniek als altijd, maar zowel hij als Tuppence trappen er niet meer in: ze zijn net op tijd weg voordat August voor de derde keer de sneeuw van de boomtakken aftrapt.
Hond achter glas en hond met schapenvacht, op winterdag.
Whippet, die niet langer 'verrekte Whippet' wordt genoemd, wat wel zo aardig van ons is... Ik denk dat hij zijn tweede puberteit nu wel een beetje heeft gehad. Ik hoop het in ieder geval.
Hoofdstuk 25 The Terrible Two's
In het engels bestaat er een uitdrukking om aan te geven hoe koppig tweejarige peuters kunnen zijn: the terrible two's. Voor honden gaat die uitdrukking ook op: rond hun tweede komen ze in hun tweede 'puberteit' en gaan ze met hernieuwde vastberadenheid proberen alsnog de baas te worden. En hoe dominanter het beest van zichzelf al was, hoe overtuigender hij het zal doen. Tidings is dominant, los van het feit dat het een lieve, goedaardige hond is. En op nota bene zijn tweede verjaardag, 12 maart, liet hij zich van zijn onaangenaamste kant zien: we waren allemaal naar het nieuwe huis, wij kunnen dan mooi doorklussen en de honden kunnen heerlijk rennen in hun nieuwe hondentuin, die zeker vijf keer groter is dan de oude. Op hun eerste dag ving Tidings er al een konijn, dat natuurlijk door alle vier is verorberd, op de derde dag, zijn verjaardag, waaide het echter zo hard en was het zo koud dat de Whippet met het dunne velletje niet met de andere honden buiten wilde spelen. Daar werd hij een beetje chagrijnig van, en na een uur of twee viel hij (ik denk dus vanwege het feit dat hij niet mee buiten bij de andere kon zijn terwijl hij toch eigenlijk topdog is) ineens en onverwachts Bouncer aan toen die binnen kwam. Hij ging behoorlijk te keer, totdat ik ze uit elkaar haalde. Vervolgens maakte hij de fout Tuppence te pakken te nemen. Tuppence is een dominante teef en in de hondenwereld is het geloof ik "not done" om die aan te vallen. Gevolg: gat in zijn oor, enorme bloeduitstorting tussen zijn achterpoten en één onder zijn oksel. Na een paar dagen is het nog gevoelig, is hij rustig en respectvol en hij loopt erg mank. Eigen schuld, dikke bult.
Natuurlijk zijn er foto's gemaakt van de honden, voor het eerst in en om hun nieuwe huis. Om de tuin is speciaal voor hen een degelijk hek gezet, en over een paar weken kunnen we permanent daar gaan wonen!
Weer thuis is iedereen zo moe dat 'ie meteen in slaap valt.
Hoofdstuk 26 Daar zijn we weer!
Na de verhuizing (het leek wel een heel dorp, zoveel spullen...), de verbouwing (die gelukkig klaar is!), de eindeloze internetperikelen met KPN (die nu echt bijna zijn opgelost) en een nieuwe computer (waardoor alles weer opnieuw moest worden geïnstalleerd), is het hoog tijd voor een update over de honden. Ze hebben het naar hun zin in het nieuwe huis. Hoe weet ik dat? In ieder geval is goed te zien dat de nieuwe tuin veel groter is, waardoor de honden veel meer zin hebben buiten te rennen, te graven en te blaffen, waardoor hun conditie veel beter is; voorheen was een uur wandelen in het bos genoeg, nu niet meer... helaas is mijn conditie niet verbeterd, dus ja. Het meest opvallende is dat Tidings voorheen één deken per week vernielde, en nu al maanden geen meer. Het blaffen naar voorbijgangers is verminderd, maar alleen omdat het hier veel minder druk is op de weg.
Op 1 mei 2008 ben ik met de honden verhuisd; August was al twee weken tevoren met de katten gegaan. Zodoende waren die helemaal op hun gemak voordat de honden kwamen, en dat moet ook, want een schrikachtige kat blijft voor mijn wolfjes toch leuk om achterna te rennen. Op 17 mei zijn Tidings en ik naar de Kampioensclubmatch van de Nederlandse Whippet Club geweest, in Lelystad. Tidings werd gekeurd door mevrouw Tina Permo uit Zweden. Helaas ben ik ondertussen het keurmeesterverslag kwijt, maar ik weet nog zeker wel dat hij "Zeer Goed" kreeg, en dat een opmerking was "Today he is too big". Dat is om niet te hoeven zeggen "Je hond moet echt afvallen, anders wint hij nooit wat". Kort daarna heb ik besloten om te stoppen met showen (althans voorlopig) omdat Tides in deze conditie toch niet zal winnen én omdat hij er niets aan vindt. Ik krijg hem niet enthousiast, wat goed te zien is in de ring. Zijn drie bezoekjes aan de renbaan waren eveneens zonder enig enthousiasme. Ook Bouncer is naar enkele shows geweest, en ook hij is niet vooruit te branden, Chapter daarentegen, was bij elke show en de twee keer op de renbaan wild van gekte, want hij vindt het allemaal geweldig. Hij gaat dus vast nog wel eens een showtje lopen op een 'Rasloze Honden-dag'.
We hebben helaas afscheid moeten noemen van onze kater Nubes, maar in zijn plaats hebben we poes Pix en kater Ruber! Deze twee zijn uitgezocht op hun onverschrokkenheid richting honden. Alle katten hebben ondertussen geleerd dat in het nieuwe huis het eenvoudig ontkomen is aan de honden. Zodoende werden ze elke week een beetje brutaler, waar de honden dan weer van onder de indruk raakten, en nu bewegen de katten zich onbekommerd onder hen.
We wonen ook nu weer dicht bij bossen, de Maasduinen, een zeer uitgestrekt gebied. Er is daar een piepklein stukje 'Hondenlosloopgebied' aangewezen, daarbuiten zijn tientallen bordjes geplaatst waarop wordt vermeld dat honden moeten zijn aangelijnd... Want ja, honden in de natuur, dat kan natuurlijk niet... alsof er een klein motortje in de beestjes zit, en geen hartje.. Alsof ze in staat zouden zijn de wildstand in het bos te decimeren.. alsof ze elk moment een argeloze wandelaar kunnen verscheuren.. Het mag duidelijk zijn, de hondenaanlijnplicht frustreert mij enorm. Oh, als ik toch eens rijk was... dan kocht ik heel veel hectares bosgrond, ik zette er een goed hek omheen en ik liet iedereen die honden had daar lekker uren met de dieren zwerven... Alinda, keep on dreaming!
De honden maakt het allemaal niet uit, die rennen gewoon door. Alleen Bouncer, die misdraagt zich de laatste tijd... het ventje komt gewoon, na een uurtje lopen, niet meer mee met de rest, en gaat dan één of ander spoor achterna in z'n eentje. De laatste keer heb ik hem in het bos achter moeten laten, om de andere naar huis te brengen. Toen ik daarna weer terug kwam om hem te zoeken meldde hij zich gelukkig onmiddellijk, 20 meter van de plek weer ik hem een uur daarvoor voor het laatst had gezien. Tidings is degene die heel braaf steeds in mijn buurt blijft.
De foto's hieronder zijn in het 'losloopgebied' genomen. Of misschien net iets daarbuiten...
Hoofdstuk 27 Identiteitscrisis
Tidings is een echte whippet, zo eentje die rillend van de kou even buiten bij de fanatieke gravertjes staat te kijken en dan weer snel naar binnen rent, naar de warme dekens. Daarom wist ik ook zeker dat hij niet degene was die 's nachts zich nestelt in de mand die voor de sier op de veranda staat, en al helemaal niet midden in de winter. Dus toen ik op kerstavond om twee uur 's nachts eens polshoogte ging nemen, verwachtte ik Tuppence aan te treffen, zij heeft immers een aardig speklaagje én een ondervacht, wat de reuen geen van drieën hebben. Ik was daarom ook echt stomverbaasd het onderstaande tafereel aan te treffen, want het vroor dat het kraakte! Een verklaring heb ik er niet voor, wel weet ik inmiddels dat hij het vaker doet. Misschien heeft hij net als ik een 'intern kacheltje' dat midden in de nacht vol open staat?
Op zoek naar meer hondenlosloopgebieden, heb ik de hondenwandelclub gevonden, die in een groot deel van Nederland elke week wel een wandeling organiseert. Op 28 december 2008 was er een ijskoude wandeling op het Rozendaalse veld bij Rheden. Mijn honden waren duidelijk niet gewend met een hele club te lopen, want ze raakten me één voor één kwijt; ze konden me horen roepen, maar konden me niet onderscheiden tussen al die andere mensen in het druk bewandelde heidegebied. En Tuppence, een dame op leeftijd met beginnende staar, al helemaal niet. Zij had het trouwens erg druk met voortdurend blaffen, dat was namelijk nodig om de roedel bij elkaar te houden. In haar opinie. Normaal gesproken hoeven mijn honden niet op te letten waar ik ben, want meestal ben ik de enige persoon in de wijde omtrek. Ze moesten dus snel leren mij voortdurend in de gaten te houden, want ze vonden het niet leuk steeds te moeten constateren dat ze helemaal alleen op een onbekende plek waren... Alleen Bouncer bleef goed in de buurt, maar dat was zuiver te danken aan het feit dat zijn neus en de billen van een ander reutje gedurende de hele wandeling onlosmakelijk bleken te zijn, zoals op de foto te zien. Het is allemaal goed gekomen.
Als Chapter ergens geen gebrek aan heeft dan is het aan zelfverzekerdheid. Geen identiteitsproblemen bij hem dus. In tegenstelling tot zijn broertje hoeft hij geen doorlopende aandacht van mij om er zeker van te zijn dat ik hem nog geweldig vind: hij is daar zonder meer al van overtuigd. Zodoende verkeert Chapter ook niet elk mogelijk moment in mijn onmiddellijke nabijheid. Ik zou hebben gedacht dat zo'n zelfvertrouwen niet samengaat met zijn hooggevoeligheid, maar dat kan dus toch. Wel ben ik ervan overtuigd dat zijn gevoeligheid (lees: kleinzerigheid) er toe had kunnen leiden dat het een angstig hondje werd omdat alles al snel zeer doet bij hem, ook geluiden. Hij schrikt dan ook van veel dingen, maar hij herstelt zich direct als hij ziet wat er aan de hand is.
\
Het nieuwste huisgenootje Soles wil net als de andere katten en de honden gewoon gezellig op de bank....
Tidings mag graag het nodige drama ten toon spreiden. Met een zware sneeuwbui buiten, ligt hij als een prins binnen.
... and for good measure....
Met zoveel sneeuw deze winter ontkom ik niet aan nog meer van dergelijke sfeerimpressies:
Terug naar
Hoofdstuk 1 t/m 15
Laatst bijgewerkt op 14 februari 2010 door Alinda.
E-mailadres: chaptertwo@planet.nl